smoothietactiek

vandaag begon ik met een smoothie van een peer, wat blauwe bessen, een stukje geschilde komkommer, een stukje geschilde en in plakjes gesneden gember, een handje gemengde kiemen, wat citroensap en een hand spinazie. mijn nieuwe smoothietactiek is om eerst het vocht (in dit geval gewoon water) te staafmixen met de spinazie en daarna de rest erbij te doen, zo wordt het makkelijker mooi glad. als het dan te dik is kun je er later nog wat water bij doen natuurlijk.

viva!

eerder dan verwacht was hij er. de viva van deze week, met een stukje over mij en mijn blog er in. ik vind het heel indrukwekkend en vreemd om mezelf in een tijdschrift te zien, al is het maar een klein stukje en is de foto gelukkig niet al te duidelijk. ik ben ontzettend benieuwd hoe de reacties zullen zijn, en of er überhaupt reacties komen. het is een raar idee dat wildvreemden nu ineens heel persoonlijke dingen over me weten en viva-lezeressen op mijn werk me misschien zullen herkennen. dat was ook al zo toen ik begon met deze blog en nog wat meer toen ik het stuk voor de groene meisjes had geschreven maar dit is toch weer heel anders. ineens begin ik te twijfelen of dit nou wel is wat ik wil, al die openheid. en ben ik ineens bang voor de mening van anderen, en hun oordeel. maar trots overheerst, het is doodeng maar wél wat ik wil. meestal. het is weer een nieuwe stap, hopelijk in een nog betere richting. 

gisteravond at ik na een dag werken een salade van groenten die ik 's ochtends al in de oven had gedaan. als je de groenten liever warm eet kun je ze ook 's ochtends snijden, op een bakplaat leggen en de oven aanzetten als je thuiskomt. ik vind het altijd heel fijn om dat al gedaan te hebben, zodat ik 's avonds alleen alles bij elkaar hoef te doen. wat ik de laatste tijd vaak eet zijn geroosterde rode uien; in de oven worden ze zacht en zoet. omdat ik een hekel heb aan het schillen van ui snijd ik alleen de bovenkant eraf en doe ik ze in de oven. na ongeveer een half uurtje zijn ze zacht en kun je ze zo uit hun schil duwen. 

de rode uien roosterde ik dus met wat knolselderij, wat gehalveerde champignons en een klein stukje pompoen ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. daarna deed ik er een klein stukje avocado en een handje sprouty bij en besprenkelde ik het met citroensap en hele lekkere pompoenpitolie die ik van kat heb gekregen. niet vergeten om op smaak te brengen met zout en peper. natuurlijk strooide ik er ook nog wat geroosterde pitten over. met een beetje quinoa of ander graan maak je het makkelijk wat substantiëler. ook lekker als lunch!

(sprouty kun je bij de natuurwinkel kopen. kiemen eet ik veel. ze zijn heel gezond en erg lekker. gemengde kiemen doe ik vaak door mijn smoothie en ik ze bijna altijd bij mijn salades. er zijn heel veel verschillende soorten en ze zijn niet duur dus het is het uitproberen waard. als je geen natuurwinkel in de buurt hebt kun je bij de supermarkt wel vaak alfalfa kopen. dat zijn ook kiemen, net als taugé)

smoothiehorizon

een paar dagen geleden heb ik me op aanraden van kat opgegeven voor de smoothie challenge van young and raw. dat klinkt als een grotere uitdaging dan het is want het houdt alleen maar in dat je iedere dag een nieuw smoothierecept gemaild krijgt, dertig dagen lang. omdat ik nooit recepten gebruik voor smoothies merk ik dat ik toch steeds weer dezelfde dingen maak. dit is een uitgelezen (gratis!) kans om mijn smoothiehorizon te verbreden dus.

young and raw is voorstander van het blenden van alle soorten groente en fruit en adviseert geen juicer te gebruiken omdat er dan veel goede stoffen verloren gaan en het je bloedsuikerspiegel kan ontregelen. ik vraag me af hoe dat nou precies zit. het uitzoeken waard in ieder geval.  

voor nu laat ik mijn sapcentrifuge met liefde in de kast staan en maakte ik vanmorgen deze 'vitamin e skin booster' gewoon met mijn geliefde staafmixer.

doe een handje blauwe bessen, een bevroren banaan, een handje spinazie, wat geraspte gember, een kwart geschilde komkommer, wat chiazaadjes met kokoswater of gewoon water in een kan en mix tot het glad is. ik deed er ook nog wat ijsblokjes bij. 

hard lopen

op een gegeven moment werd het moeilijk te zien waar ik ophield en de anorexia begon. niet alleen voor mijn omgeving, ook voor mij. zelf had ik ook geen idee meer wie ik was, welk deel ziek was en in hoeverre de ziekte meebesloot over alles wat ik deed. een goed voorbeeld was het sporten. dat deed ik omdat ik het fijn vond dat ik even niet piekerde als ik aan het hardlopen was maar zeker ook omdat ik dan weer wat van het eten dat ik niet gegeten had verbrandde. en in plaats van af en toe lopen werd het iets wat móest, zo vaak mogelijk. of het nou sneeuwde, glad was, stormde of regende. van energie was geen sprake dus mijn lichaam stond niet echt te springen om zonder brandstof nog wat energie over de balk te smijten. ik liep dus vooral heel langzaam in plaats van hard.

nu loop ik sinds een tijdje weer, niet zo ver en niet zo hard maar dat vind ik prima. hoewel ik niet bepaald het sport-type ben en ik me er dus wel altijd even toe moet zetten om te gaan, gaat het best goed. ik heb meer energie, loop steeds makkelijker en vind het vooral heel lekker om buiten te zijn. voor mij is sporten ook echt iets wat bij het beter worden hoort, bij het normale mensen-leven in de echte wereld. voor mijn omgeving is het wel eens moeilijk om te zien geloof ik, vooral omdat ze bang zijn dat ik het om de verkeerde redenen doe en het weer dwangmatig wordt. het enige wat ik aan die twijfel kan doen is zorgen dat het zo goed blijft gaan als het nu gaat. blijven eten dus als ik wil blijven sporten en stoppen als ik te moe ben. wat klinkt dat oneindig veel makkelijker dan het is.

vanmorgen vroeg ben ik voor het eerst naar het natuurgebied bij de vecht gefietst, wat vlak bij mijn huis bleek te zijn. het is daar zo belachelijk mooi dat het hardlopen niet echt opschoot omdat ik steeds stopte om foto's te maken maar het was geweldig. het bos, het water, de stilte en alle vogels maakte het een echt cliché zondagmorgen/ansichtkaart-geheel. 

toen ik thuiskwam maakte ik een hele groene smoothie van een handje spinazie, een paar stukjes ananas, een bevroren banaan, een kiwi, een handje gemengde kiemen, wat koriander en peterselie, tarwegraspoeder,  chiazaadjes, ijsblokjes en kokoswater. het tarwegraspoeder en de chiazaadjes kun je weglaten als je dat niet hebt en het kokoswater kun je makkelijk vervangen door sojamelk of een ander soort (granen)melk.

(kokoswater is echt in opkomst in nederland, en heeft allerlei gezondheidsvoordelen. geen wondermiddel nee, maar die bestaan ook niet. fijn dat het voedingscentrum dat nog even benadrukt en er bovendien bij zegt dat de goede stoffen van kokoswater ook heus wel in andere dingen zitten (ja, en?) en het meer calorieën bevat dan light-frisdrank. om het overzichtelijk te houden vergeten ze te vermelden wat er wél in frisdrank zit: heel veel troep en niets wat ook maar op iets gezonds lijkt. ik vind het schokkend hoe een door de overheid gesubsidieerde instantie als het voedingscentrum zo krampachtig vast kan houden aan totaal achterhaalde concepten als de schijf van vijf en light-producten. om nog maar te zwijgen over de promotie van gesponsord onzineten als becel en ontbijtkoek. 
op de onderste foto staat een sinaasappel met kruidnagel. dat deden mijn moeder en oma vroeger altijd in de winter en ik kreeg er nu een van evelien, mijn tante. mijn huis rook heerlijk, tot hij ging schimmelen en ik een nieuwe besloot te maken. niet echt mijn soort klusje want het vergt nogal wat geduld. gelukkig had ik nog maar één sinaasappel) 

opdringdingen

soms heb je een boek waaruit je het liefst de hele tijd wil voorlezen. dat is eigenlijk nooit een goed idee want het is heel irritant voor anderen en als je alleen bent is het behalve vrij zinloos ook een beetje treurig als je hardop gaat vertellen wat voor leuks je nu weer leest. toch is die drang soms moeilijk te bedwingen. net als de neiging om anderen boeken, muziek en films op te dringen die ik zelf geweldig vind. 

iemand die ik het liefst de hele dag met iedereen wil delen is sylvia witteman. zij is zo iemand die alles is wat ik graag wil zijn. en dan heeft ze ook nog zo'n ontzettend leuke man (hoofdredacteur van de volkskrant philippe remarque) , zo lijkt het althans, en ontzettend leuke kinderen. na het lezen van dit (verkorte versie) interview met haar en haar man in vrij nederland bedacht ik dat ik een gezin wil als zij hebben. later. als ik groot ben enzo. dan wil ik ook graag haar kooktalent erbij als het even kan. 

ik heb al haar boeken verslonden, en was dan ook heel blij met dit cadeautje van mijn moeder. de recepten zijn ook echt de moeite waard, al is het alleen al om de verhalen. kopen dus! of lenen, maar dit zijn boeken die je wilt hébben. ik in ieder geval wel, al heb ik die afwijking met vrijwel alle boeken. 

nu ik toch bezig ben,

keaton henson

(sweetheart, what have you done to us is ook zo mooi) 

muziek is voor mij echt onmisbaar, zo ook afgelopen maandag. toen heb ik noodgedwongen mijn ontzettend lelijke kledingkast opgeruimd, aangezien ik de deur niet snel genoeg meer dicht kreeg voordat alles eruit viel. ik heb een hekel aan dat klusje dus muziek was een goede afleiding. zoals altijd heb ik me weer verbaasd over de hoeveelheid kleren die ik wel mooi vind maar nooit aan heb. zonde eigenlijk. van het eindresultaat heb ik maar geen foto gemaakt want het is weliswaar minder erg, maar nog niet bepaald netjes. ik heb geen geduld voor dit soort dingen, na een halve plank ben ik het wel weer zat en ga ik steeds slordiger opvouwen. om vervolgens te eindigen met alles op een hoop schuiven en dat op een plank proppen. er is hoop gelukkig. omdat mijn zusje belachelijk netjes kan opvouwen, heel veel geduld heeft en het nog léuk vindt ook om kledingkasten op te ruimen wacht ik wel tot zij het wil doen. ooit. de deur kan in ieder geval weer dicht. 

(de vogelonderzetter die toevallig ook op deze foto staat is van emma b in utrecht. ben ik zo blij mee)

thuis en pannenkoeken

vorige week was ik voor het eerst in een hele tijd weer eens bij mijn vader in den oever, in de kop van noord-holland. ik heb daar in de buurt zelf ook gewoond, ongeveer vijf jaar. toch voel ik me daar een toerist. utrecht, dat is thuis. het is wel heel mooi bij hem in de buurt, dat zie ik nu veel beter dan vroeger. toen was alles vooral heel ver weg van de bewoonde wereld en met name ver weg van utrecht, waar ik voor mijn gevoel veel meer hoorde. nu merk ik hoe lekker schoon de lucht is en hoe rustig het is en hoe bijzonder het is dat je lopend naar zee kunt.

het was heerlijk om weer eens een paar dagen in den oever te zijn. toen ik weer naar huis ging kreeg ik eieren mee van de boerderij van de beste vrienden van mijn vader. zij en hun kinderen zijn een van de weinige dingen die ik mis als ik in utrecht ben. hoe lang ik ze ook niet gezien heb; altijd als ik binnenkom voel ik me meteen thuis en lijkt het alsof ik nooit ben weggeweest. heel bijzonder. en ik blijf me verbazen over de kinderen, die voor mijn gevoel gister nog de baby en peuter waren op wie ik paste maar inmiddels bijna net zo lang zijn als ik. ik kan het ook nooit nalaten om dat niet alleen te denken maar ook nog zo'n beetje te mompelen, net als bejaarden en tantes dat doen. een sentimentele oude vrouw, en ik ben nog niet eens drieëntwintig. dat belooft wat.

met die eieren maakte ik een heel lekker ontbijtje, gebaseerd op een recept van mijn zusje. pannenkoeken. maar dan wel, hoe kan het ook anders, gezond.

meng voor een havermout-gierst-appelpannenkoek twee eiwitten met een geraspte appel, een beetje kokos, wat rozijnen, een paar handjes havermout, een klein handje gierst, een beetje kaneel, wat stevia naar smaak, wat chiazaadjes als je dat hebt en een snufje zout. verhit in een koekenpan een beetje olie, en doe het beslag erin. bak op een matig vuur tot je de pannenkoek om kunt keren. doe dat, tip van mijn zusje, door de pannenkoek op een bord te laten glijden en hem dan met de rauwe kant naar beneden weer in de pan te doen. op die manier blijft hij heel en eindigt het niet in een pannenkoekscramble. zet het vuur laag als je het idee hebt dat het te snel gaat, anders is de buitenkant verbrand voordat de binnenkant gaar is. je kunt de pannenkoek zo eten, maar het is nog lekkerder met ahornsiroop, agavesiroop of honing, een beetje notenpasta of (en!) wat (suikervrije) jam. het is lekkerder dan de foto doet vermoeden trouwens.

(als je geen eieren eet kun je egg-replacer gebruiken van de natuurwinkel of een lijnzaad-ei maken door een eetlepel gemalen lijnzaad met drie eetlepels kokend water te mengen en dat even te laten staan. werkt net als ei bindend. je kunt verder in je pannenkoek doen wat je lekker vindt. vanille-extract, blauwe bessen en banaan is bijvoorbeeld een hele goede combinatie. vanille-extract kun je bij de natuurwinkel kopen. het is duur maar heel geconcentreerd dus je doet er lang mee en alles is beter dan die vieze chemische nep-vanille. ook lekker om een beetje van in je yoghurt te doen trouwens. terug naar de pannenkoeken. banaan en diepvrieskersen. of banaan, geraspte wortel en citroenschil. de onderste foto is met vanille-extract, maanzaad en sinaasappelsap een een klein beetje agave. je kunt alles aan de basis van havermout en ei toevoegen en het is dus ook een handige manier om restjes op te maken. ik doe er ook wel eens wat amandelmelk bij, dan wordt het wat minder droog. rijstolie, wat ik nu gebruikte, is net als kokosolie rijk aan gezonde stoffen en is geschikt om in te bakken omdat het goed tegen hoge temperaturen kan. in de natuurwinkel heb je heel veel soorten jam zonder toegevoegde suiker. het heet dan alleen geen jam want dat mag alleen als er minstens zestig procent suiker is toegevoegd. ik heb vaak zonnefruit van zonnatura, die kun je gewoon bij de supermarkt kopen. bij de natuurwinkel kun je ook gierst kopen, dat kun je ook weglaten maar geeft iets knapperigs wat ik heel lekker vind. chiazaadjes zijn verkrijgbaar bij de natuurwinkel, de tuinen, de vitamin store of online) 

 

nieuwe beginnen

ik ben, al zeg ik het zelf, nogal goed in het bekritiseren van goede voornemens. toch moet ik toegeven dat het wel iets heeft, zo'n door het universum aangedragen nieuw beginpunt. meestal zijn de meeste voornemens in februari wel weer gesneuveld, maar het heeft iets aandoenlijks dat iedereen één januari aangrijpt om een nieuw begin te maken. blijkbaar willen we het allemaal graag anders en beter doen en wachten we tot de rest dat doet en het vaak net zo snel weer opgeeft. want als iedereen het doet is het minder erg natuurlijk. of valt het in ieder geval minder op. 

nieuwjaarsdag viel voor mij op zestien september het afgelopen jaar. tijd voor nieuwe beginnen, schreef ik, en dat kwam uit de grond van mijn hart. want wat was het daar tijd voor. dat nieuwe begin was mijn eerste blogpost, nu al drie en een halve maand geleden. zoals ik al vaker heb geschreven: het is het me allemaal al meer dan waard geweest. en ik hoop dat vert me op nieuwe sporen blijft brengen, zoals het dat de afgelopen maanden al gedaan heeft.

ik wilde al een hele tijd beginnen met een blog maar het leek onmogelijk. het enige wat ik zag waren de bezwaren, de obstakels, de nadelen en de moeilijkheden. typerend voor mijn kijk op ongeveer alles toen, maar achteraf is het altijd makkelijk praten. van de reacties die ik heb gekregen durfde ik drie maanden geleden niet eens te dromen. alle clichéwoorden van de wereld drukken niet uit hoe ik me daar over voel. die reacties blijven me zachtjes de goede kant op duwen en dat is zo fijn. 

de eerste dag van het nieuwe jaar is ook bij uitstek geschikt om te bedenken hoe het op dezelfde dag het jaar ervoor was, net als een verjaardag dat ook altijd is. en in mijn geval is dat zo anders dat vergelijken bijna onmogelijk is. vorig jaar had ik ook goede voornemens, maar allemaal met een zwarte rand en zonder energie of moed om ze uit te voeren. hoe anders is het nu. nog niet anders genoeg misschien, maar met recht een nieuw leven. tijd dus voor nog meer nieuwe beginnen. nieuwe voornemens, dit keer met energie én moed om ze uit te voeren. de zekerheid dat komend jaar voor mij persoonlijk beter wordt dan de afgelopen jaren heb ik al in the pocket en dat is een rustig idee. het wordt een gelukkig nieuw jaar. hoop ik. voor iedereen van wie ik hou, en ook voor wie ik niet hou trouwens. 

(een nieuw jaar inclusief, geheel volgens mijn lieve oma's traditie, vogeltjesboom. de laatste keer dat ik goedbedoeld vetbolletjes ophing leek het vooral op een uit de hand gelopen scene uit six feet under met al die woest krijsende en vechtende kraaien en meeuwen. tegen de tijd dat ik de moed had verzameld om het voer weg te halen hadden ze alles al op of meegesleept naar hun huizen. om me daar aangekomen keihard uit te lachen waarschijnlijk. ik ging zelf iets meer voor het mary poppins principe eigenlijk, met zingende babyroodborstjes en merels. misschien schrikt de schattigheid van mijn kleine kerstboompjes die grote vogels af. denk het wel)