beloofde hummus

zoals beloofd: hummus. hoewel ik n. gister al telefonisch gecoacht heb tijdens zijn hummusprimeur, (wat niet nodig was, alleen een beetje jammer dat hij geen komijn had) bij deze toch het recept. ik deed er nog wat wasabi bij, al lukt het me nooit om het helemaal zo te maken als de wasabihummus die ze bij marqt verkopen. 

pureer een blik kikkererwten met twee eetlepels gemalen komijn, een of twee teentjes knoflook, een eetlepel tahin, wat citroensap en -rasp, een scheutje olijfolie en wasabi naar smaak. voeg een beetje gewoon water toe om het mooi glad te maken.

(er zijn oneindig veel hummusvariaties, dit is maar een van de opties. hummus met avocado en koriander bijvoorbeeld, met amandelen, met gedroogde tomaatjes of met gegrilde paprika. hummus is lekker bij falafel (dezelfde beginingrediënten ook), als broodbeleg, als borrelhapje met bijvoorbeeld turks of libanees brood, als dip bij mooi gesneden groenten of bij salades, zoals ik altijd doe)

viva!

eerder dan verwacht was hij er. de viva van deze week, met een stukje over mij en mijn blog er in. ik vind het heel indrukwekkend en vreemd om mezelf in een tijdschrift te zien, al is het maar een klein stukje en is de foto gelukkig niet al te duidelijk. ik ben ontzettend benieuwd hoe de reacties zullen zijn, en of er überhaupt reacties komen. het is een raar idee dat wildvreemden nu ineens heel persoonlijke dingen over me weten en viva-lezeressen op mijn werk me misschien zullen herkennen. dat was ook al zo toen ik begon met deze blog en nog wat meer toen ik het stuk voor de groene meisjes had geschreven maar dit is toch weer heel anders. ineens begin ik te twijfelen of dit nou wel is wat ik wil, al die openheid. en ben ik ineens bang voor de mening van anderen, en hun oordeel. maar trots overheerst, het is doodeng maar wél wat ik wil. meestal. het is weer een nieuwe stap, hopelijk in een nog betere richting. 

gisteravond at ik na een dag werken een salade van groenten die ik 's ochtends al in de oven had gedaan. als je de groenten liever warm eet kun je ze ook 's ochtends snijden, op een bakplaat leggen en de oven aanzetten als je thuiskomt. ik vind het altijd heel fijn om dat al gedaan te hebben, zodat ik 's avonds alleen alles bij elkaar hoef te doen. wat ik de laatste tijd vaak eet zijn geroosterde rode uien; in de oven worden ze zacht en zoet. omdat ik een hekel heb aan het schillen van ui snijd ik alleen de bovenkant eraf en doe ik ze in de oven. na ongeveer een half uurtje zijn ze zacht en kun je ze zo uit hun schil duwen. 

de rode uien roosterde ik dus met wat knolselderij, wat gehalveerde champignons en een klein stukje pompoen ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. daarna deed ik er een klein stukje avocado en een handje sprouty bij en besprenkelde ik het met citroensap en hele lekkere pompoenpitolie die ik van kat heb gekregen. niet vergeten om op smaak te brengen met zout en peper. natuurlijk strooide ik er ook nog wat geroosterde pitten over. met een beetje quinoa of ander graan maak je het makkelijk wat substantiëler. ook lekker als lunch!

(sprouty kun je bij de natuurwinkel kopen. kiemen eet ik veel. ze zijn heel gezond en erg lekker. gemengde kiemen doe ik vaak door mijn smoothie en ik ze bijna altijd bij mijn salades. er zijn heel veel verschillende soorten en ze zijn niet duur dus het is het uitproberen waard. als je geen natuurwinkel in de buurt hebt kun je bij de supermarkt wel vaak alfalfa kopen. dat zijn ook kiemen, net als taugé)

voorbereiding

heel makkelijk, heel lekker. en een goede voorbereiding op de over het algemeen zware kerstdiners. namelijk: salade van spinazie met gedroogde vijgen en dadels, appel, geitenkaas en pitten. 

klop in een kom een dressing van mosterd, een fijngesnipperd sjalotje, teentje knoflook, scheutje honing of agave, citroen, balsamico en olijfolie. de verhoudingen kun je naar je eigen smaak aanpassen. knip of snijd de vijgen, dadels en een appeltje in lucifers en meng goed met de dressing. doe de spinazie erbij maar wacht met mengen. verdeel de geitenkaas (ik gebruikte plakjes hollandse geitenkaas) en de pitten en/of nootjes (ik gebruikte pompoenpitten, zonnebloempitten en een paar amandelen) over de sla en meng pas als je gaat eten. breng op smaak met zout en peper. lekker met quinoa als je het wat meer substantieel wilt maken.

dress it

lekkere dressing maakt alles af; of het nou gewoon wat sla is, of quinoa, of geroosterde groenten. en hoewel een scheutje lekkere olijfolie en een beetje citroensap soms ook alles is wat je nodig hebt, geeft een echte dressing net dat beetje je ne sais quoi aan je eten. bovendien is het handig om dressing in een potje te maken en is het dus een perfecte manier om bijvoorbeeld het allerlaatste restje notenpasta op te maken. of de olie van zongedroogde tomaatjes. of een restje mosterd. you name it. je kunt eindeloos variëren met dressings, er zijn alleen een paar dingen belangrijk. het lekkerste vind ik om drie delen olie met een deel azijn als basis aan te houden, waarbij je de azijn eventueel kunt vervangen door citroensap. als je eigeel als basis gebruikt, wordt het een romige, mayonaise-achtige dressing. dat soort dressings maak ik zelf minder vaak omdat het vrij zwaar is maar het is wel erg lekker.

omdat je altijd maar een klein beetje dressing gebruikt en je het samen met andere dingen eet, mag de smaak best sterk zijn. proeven is dus heel belangrijk, alle smaken moeten in balans zijn maar wel uitgesproken. de olie die je kunt gebruiken kan van alles zijn en is afhankelijk van wat voor smaak je zoekt. in een dressing met sterke smaken kun je het beste een neutrale olie gebruiken, zoals zonnebloemolie, koolzaadolie of een niet al te uitgesproken olijfolie. ik gebruik ook vaak verschillende soorten olie: een beetje olijfolie met wat walnootolie bijvoorbeeld. 

hetzelfde geldt voor azijn: de mogelijkheden zijn oneindig. wijnazijn, balsamicoazijn, appelciderazijn, tomatenazijn en walnootazijn zijn een paar van mijn favorieten. door een beetje mosterd aan je dressing toe te voegen krijg je niet alleen meer smaak, maar ook een mooie substantie; de mosterd werkt net als bij mayonaise als emulgator.  

als je de basis hebt, kun je verder gebruiken wat je lekker vindt. olie en azijn met wat knoflook, een fijngesnipperd sjalotje, een klein beetje mosterd, zout en peper is een klassieke franse vinaigrette die ik vaak maak. gedroogde of verse kruiden, notenpasta, een beetje yoghurt of karnemelk, sesam- of maanzaad zijn allemaal voorbeelden van goede dressingingrediënten.  

voor zachte groente als sla geldt dat je de dressing pas op het allerlaatst moet toevoegen, en altijd maar een klein beetje; anders eindig je met een zielig hoopje natte sla. het makkelijkst is om een beetje dressing in een kom te doen en de sla er bovenop te doen. als je gaat eten hussel je het voorzichtig door elkaar. je kunt de dressing op tafel zetten zodat je makkelijk nog wat kunt pakken maar te veel dressing is vooral bij sla echt niet lekker. bij stevige dingen als linzen, wortel, knolselderij of zoete aardappel is het juist lekker als je de dressing er van tevoren op doet zodat de smaken goed kunnen intrekken.

door een leeg potje te gebruiken kun je de dressing makkelijk schudden, bewaren en de verhoudingen goed bepalen. en dus goed een restje notenpasta op maken, zoals in deze hazelnootdressing:

doe drie delen olijfolie met een deel appelciderazijn, een beetje mosterd, hazelnootpasta naar smaak of naar wat er nog in het potje zit, zout, peper en wat maanzaadjes in een leeg potje en schud goed. kun je in de koelkast nog minstens drie dagen bewaren.

(deze dressing is heel lekker bij geroosterde knolselderij vond ik, met wat extra geplette en geroosterde hazelnoten erover. en het ziet er pretty as a picture uit door het maanzaad. met hazelnootpasta bedoel ik natuurlijk wel pasta van hazelnoten, en geen nutella. hopelijk zeg ik dit geheel ten overvloede maar je weet het niet.  
appelciderazijn schijnt een soort wondermiddel te zijn en werkt ook perfect als tonic/toner. een deel azijn, een deel rozenwater: dat is alles. maar ik dwaal af. je kunt de verschillende soorten azijn bij de supermarkt kopen, de natuurwinkel of bij gespecialiseerde olie en azijnwinkels als meeuwig. sowieso een van de leukste winkels van nederland als je het mij vraagt. over dress gesproken: dress your family in corduroy and denim van david sedaris is geweldig. alles van hem trouwens) 

bewustzijn

als er één onderwerp is waar iedereen een mening over heeft is het wel eten. en dat kan voor felle discussies zorgen. vooral termen als bio-industrie, kilo-knaller en biologisch zorgen voor genoeg gespreksstof en overeenstemming, ofwel voor knallende ruzie.

ik vind het moeilijk om te bepalen wat goed voor me is, en wat niet. inzichten en onderzoeken lijken per minuut te veranderen en hoe meer ik weet en lees, hoe ingewikkelder alles lijkt. vaak zelfbenoemde deskundigen spreken elkaar tegen en elk onderzoek wordt in het voordeel van wie het aanhaalt uitgelegd. zelfs als je probeert om het helemaal goed te doen, blijven er tegenstrijdigheden. en zijn er altijd verschillende belangen die je tegen elkaar moet afwegen, zoals ik al eerder schreef.   

soms lijkt het me heerlijk om gewoon te kopen en te eten waar ik zin in heb, en er niet over na te denken. toch kan ik me dat niet voorstellen, en niet alleen door mijn anorexia. ik heb altijd op etiketten gelet en heb veel gelezen en gekeken over eten. misschien wel te veel. door programma's als de keuringsdienst van waarde wantrouw ik bijvoorbeeld ongeveer elk keurmerk, tot het tegendeel bewezen is. ik gooi nooit gedachteloos iets in mijn mandje en daar sta ik helemaal achter, maar dat is ook wel eens vermoeiend. 

toch denk ik wel dat alles begint bij bewustwording. bij alles, en zeker op het gebied van eten. als je je bewust bent van wat je doet, ben je al meer dan halverwege geloof ik. dan kun je er misschien nog niet altijd iets aan doen, maar ben je er wel op een andere manier mee bezig. 

door alle therapie die ik de afgelopen vier jaar heb gehad, denk ik dat ik best veel inzicht heb in mijn eigen gedrag en patronen. dat betekent niet dat ik het altijd anders en beter kan doen, maar wel dat ik het herken en het in ieder geval probeer te veranderen. dat is misschien ook een kenmerk van mijn generatie: jezelf en je omgeving tot in den treure analyseren. aanstellerij, navelstaarderij, ijdelheid en gebrek aan echte problemen zullen veel oudere mensen denken. en dat is af en toe misschien ook zo. maar ik denk wel dat de zelfkennis die je opdoet door zo veel over jezelf na te denken en te praten je helpt in je dagelijks leven en in relatie tot anderen. want ik denk dat pas als je weet hoe je doet, je er iets aan kan veranderen. voor het geval je iets wílt veranderen natuurlijk. 

genoeg gezeurd: tijd voor een snelle pompoenpuree. want pompoenen zijn er nog steeds in overvloed. zo ook bij mijn supermarkt, voor tachtig cent! kan ik niet laten liggen natuurlijk.

ik sneed mijn pompoen in tweeën en deed hem in de oven tot hij zacht was. ongeveer een half uur op tweehonderd graden voor een klein pompoentje. je kunt de pompoen ook in stukken hakken, koken of stomen en dan schillen maar dat is wat meer werk. en zoals nigel slater altijd zegt: pumpkins in general hate water. in de oven wordt de pompoen wat zoeter en aromatischer. als de pompoen zacht is haal je de zaden eruit, de schil er af en doe je het in een kom. pureer met five-spice poeder naar smaak, een beetje citroen-sap en schil, flink wat zwarte peper en zout. klaar! lekker met graan, quinoa of parelgort bijvoorbeeld met veel fijngeknipte koriander en/of platte peterselie. of bij sla, bestrooid met geroosterde pitten. je kunt het goed opwarmen met een scheutje bouillon of amandelmelk in een pannetje. wel goed blijven roeren want het brandt makkelijk aan.

 

restje

die geroosterde wortel en pastinaak kwamen de dag erna goed van pas. ik at ze koud met wat rucola, spinazie, granaatappelpitjes, een klein beetje geitenkaas, geroosterde pitten, wat gedroogde moerbeien en een dressing van balsamico maturato van meeuwig (de lekkerste!), olijfolie uit sicilië van meeuwig (ook de lekkerste!), zout en peper.

(ik gebruikte moerbeien omdat ik ze lekkerder vind dan rozijnen en ze ongeveer overal goed voor schijnen te zijn. schijnen, want volgende week kan het weer helemaal anders zijn natuurlijk. je kunt ook rozijnen gebruiken, of in lucifers gesneden dadels)

en toen was er spanje

opeens kwam spanje, en veranderde alles. 

nu bijna een jaar geleden kwam mijn moeder naar utrecht om me te vertellen over haar plan. ze wilde een paar maanden met me naar spanje. en in tegenstelling tot hoe leuk dat nu klinkt: zo voelde dat toen niet. haar idee was me uit mijn eigen veilige omgeving halen, iets te dóen om me beter te maken in plaats van machteloos toe te kijken hoe het steeds slechter ging. en te zorgen dat ik het lekker warm had, want ik had het altijd zo koud. 

in eerste instantie was ik woedend. en verdrietig. het idee dat ze al een hele tijd bezig was geweest met het regelen van een huis en alle andere dingen voelde als verraad. en ik vond alleen al het idee om geniet achter te laten te belachelijk om over na te denken. hoe moesten ze ooit zonder mij en misschien belangrijker, hoe moest ik zonder hun? daarbij: ik wilde helemaal niet weg, ergens naartoe waar ik niet alleen kon zijn en waar ik mijn eetpatroon moest aanpassen aan de echte wereld en normale mensen. na die eerste instantie leek het me ook heerlijk, weg. zo ver mogelijk weg, zonder om te kijken. maar ik twijfelde vooral of ik het allemaal ooit zou kunnen.

achteraf ben ik mijn moeder zo ontzettend dankbaar, hoe dankbaar zal ik niemand ooit uit kunnen leggen. ze heeft, ondanks de vooral negatieve reacties, gedaan wat zij dacht dat het beste was. en dat ze daar tientallen mailtjes voor moest sturen, mensen moest smeken, onbetaald verlof moest nemen en daar voor beloond werd met een vijandige, huilende dochter kon haar allemaal niet schelen. als ik maar beter werd dan ik was. die ondankbaarheid op dat moment blijf me achtervolgen en ik denk niet dat ik dat ooit kan goedmaken. gelukkig heb ik de liefste ouders en het liefste zusje van de wereld en zeggen ze ontelbaar vaak dat ze me niets kwalijk nemen. 

na veel twijfelen, wikken, wegen en aanmoedigingen van mensen die van me houden besloot ik om het te doen. ik had in ieder geval geen leven om te verliezen, dat scheelde. dus gingen we naar sagunto, vlakbij valencia. eerst een week met lisa erbij, daarna nog drie weken met z'n tweeën. een maand in totaal dus, dat was ons compromis. 

een lange, emotionele, maar verrassend soepele reis later zaten we in ons tijdelijke spaanse huis. een geweldig appartement met uitzicht op de zee, dat we zomaar mochten lenen. het was ver boven onze verwachting, en dat bleek het geval met ons hele verblijf in sagunto. de mensen waren lief, het huis was geweldig, het eten was heerlijk, de omgeving was prachtig en het allerbelangrijkste: tussen ons ging het ontzettend goed. natuurlijk hadden we af en toe ruzie, en het moment dat we lies naar het vliegveld hadden gebracht vond ik vreselijk. ineens was ik zonder mijn zusje, aan wie ik me helemaal had vastgeklampt op eetgebied en eigenlijk op alle andere gebieden. maar de dagen vlogen voorbij, zonder lies kon ik het ook. we waren bijna de hele dag buiten en gingen allebei onze eigen gang. en intussen ervaarde ik hoe het leven zonder, of in ieder geval met minder anorexia, er uit zou kunnen zien. het ging beter en ik voelde me helemaal thuis. zo beter, dat ik nog langer ben gebleven, in mijn eentje. en ik voelde me eigenlijk helemaal niet eenzaam. het roepen dat ik heel goed alleen kon zijn was dus niet voor niets geweest. 

we aten zo lekker in spanje. bijna iedere dag vis, want dat was er in overvloed. en elke ochtend een groentesapje uit de sapcentrifuge die ik daar had gekocht. groente en fruit had heel veel smaak en was goedkoop, vooral op de markt. een twee keer per week terugkerend ritueel. samen met de rest van de stad 's ochtends naar de markt en cortado's drinken in de zon: zo had ik nog wel even door willen gaan. 

hoe veel invloed die maand heeft gehad op mijn beter worden kan ik natuurlijk nooit precies zeggen maar ik weet zeker dat het nu niet zo goed was gegaan als ik thuis was gebleven. in alle opzichten heeft sagunto mij, maar ook lies en mijn moeder, goed gedaan. en hoewel ik mijn ouders nooit genoeg zal kunnen bedanken voor wat ze allemaal voor me hebben gedaan, weet ik wel dat ze met beter worden het grootste plezier doe. en dat schiet gelukkig al aardig op.

natuurlijk heeft niet iedereen zulke ouders als ik, en de luxe om een tijdje naar spanje te gaan. maar ik denk wel dat het principe van uit je eigen veilige omgeving gaan wel in veel gevallen iets goeds oplevert. de fysieke afstand hielp me om alles duidelijk te maken, ook dat cliché klopte helemaal. 

denkend aan het eten in sagunto zie ik vooral veel verse makreel, en dat at ik dus weer eens:

zet de oven aan op 100 graden. maak een dressing van een eetlepel mosterd, drie eetlepels rode wijnazijn, drie eetlepels olijfolie, een fijngesnipperd rood uitje of sjalotje, een fijngesneden teentje knoflook, zout en peper en doe er een blik linzen bij of linzen die je zelf gekookt hebt. zet even in de koelkast zodat de smaken kunnen intrekken, de linzen worden steeds lekkerder. pak een stuk dubbelgevouwen aluminiumfolie en leg er de schoongemaakte makreel met zout en peper en een plakje citroen op. vouw het vervolgens in een toffeevorm dicht en doe in de oven. hoe lang is afhankelijk van de grootte van je makreel en de gaarheid die je lekker vindt. ik vind ook rauwe vis goddelijk en vind het dus het lekkerste als de makreel maar even gegaard is. door de lage temperatuur droogt de vis niet uit en blijft hij lekker zacht. doe een paar handjes spinazie of rucola bij de linzen en knip er wat platte peterselie over fijn. serveer met geroosterde pitten en de vis. 

ondergeschoven

graan is ondergeschoven eten. in ieder geval wel buiten die-hard natuurwinkelkringen. dat is jammer want het is veelzijdig, lekker en gezond. er zijn zo veel soorten dat ik nog lang niet alles heb geprobeerd maar ik ben hard op weg. tot nu toe is gerst mijn favoriet, en dan met name de gepelde korrel. die heet dan parelgort, pearl barley in het engels, en is ontzettend lekker. bij marqt verkopen ze nu een perfecte salade van gerst met peer en feta. op mijn lijf geschreven. en die probeerde ik na te maken, alleen had ik geen gerst maar alleen parelgort. 

kook de parelgort in gezouten water, nadat je het goed gespoeld hebt in een zeef, in ongeveer veertig minuten beetgaar. dat doe je in de verhouding een deel gort, drie delen water. laat je niet misleiden door de verpakking want daar staat op dat de verhouding een op twee moet zijn maar dat eindigt in een aangekoekt drama. je hebt maar een klein beetje nodig, ik kook meestal ongeveer honderd gram voor twee personen. ondertussen kun je een rijpe peer in stukjes snijden, een halve rode ui fijn snipperen en een dressing kloppen van drie eetlepels olijfolie, twee eetlepels (goede!) rode balsamicoazijn, twee eetlepels appelazijn, zout en peper. doe de gerst in een kom, doe de ui en peer erbij en verkruimel er wat lekkere feta over. rasp er de schil van een onbespoten citroen over en knip er wat platte peterselie over fijn. breng op smaak met zout en peper. 
  
(de geraspte citroen maakt echt alle verschil. sla dat dus vooral niet over. voor een vegan versie zou je de feta moeten weglaten maar dat zorgt wel voor een spectaculaire smaakcombinatie. zijn er eigenlijk goede veganistische alternatieven voor het ziltige en frisse van kaas als feta en jonge geitenkaas?)

groentehaat

er is veel groentehaat. of op zijn minst groenteweerstand. terwijl koks als yotam ottolenghi de wereld veroveren met zijn overwegend vegetarische restaurants en kookboeken, blijven veel mensen sceptisch over een vegetarische of veganistische levensstijl. 'mensen hebben vlees nodig en ik heb geen geld voor biologisch vlees' is een veel gehoord excuus om lekker kiloknallers te blijven kopen. natuurlijk kan niet iedereen biologisch vlees betalen maar ik ben er stellig van overtuigd dat er meer dan genoeg goede alternatieven zijn. minder vlees eten bijvoorbeeld. en meer groenten.

als ik aan iemand vertel wat ik de dag ervoor heb gegeten, zijn de reacties meestal nou niet bepaald onverdeeld positief. met name broccoli en bloemkool moeten het ontgelden. en laat die laatste nou net mijn lievelingsgroente zijn. of in ieder geval een van mijn lievelings.

snijd een bloemkool in roosjes en doe het op een velletje bakpapier in de oven met olijfolie, zout en peper. wacht tot de randjes bruin zijn, duurt ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. het lekkerst is als je er na een kwartiertje wat amandelen bij doet, die roosteren dan lekker mee met de kool. maak ondertussen een dressing van twee eetlepels tahin, vier eetlepels olijfolie, een eetlepel citroensap, een teentje knoflook uit de pers, een eetlepel maanzaad, zout en peper. eet met verse spinazie op rucola als salade, bestrooid met zonnebloem- en/of pompoenpitten.

 

vistoffee

zalm is misschien niet het meest uitdagende en originele ingrediënt dat er bestaat, maar wel een van de lekkerste. ik gaar zalm meestal in de oven, gewikkeld in aluminiumfolie. op die manier blijft de vis mooi zacht en door de oven op een lage temperatuur te zetten gaart het niet te snel. zoals ik van jeordy leerde: als je vis op een te hoge temperatuur bereidt, gaan de eiwitten kapot. dat kun je zien aan het witte laagje dat er dan aan de buitenkant van de vis ontstaat. door de oven op maximaal op honderdvijftig graden te zetten, voorkom je dat én droogt de vis niet zo snel uit. hoe lang je de vis in de oven doet, is afhankelijk van de grootte van het stukje, van je oven en van je smaak. 

zalm en witte miso houden van elkaar. een half uurtje voordat je wilt gaan eten, smeer je een stukje ontdooide of verse zalm daarom in met een mengsel van gelijke delen witte misopasta en olijfolie en een teentje knoflook uit de pers met een beetje zout. zet het even weg en verwarm de oven voor op honderdvijftig graden. in de tussentijd maak ik er linzen bij omdat ik dat heel lekker vind in combinatie met zalm. hiervoor snipper je een sjalotje of een kleine ui en snijd je een teentje knoflook fijn. doe dat samen met een flinke scheut olijfolie in een pan op een laag vuurtje. als de ui glazig is, doe je er ongeveer driehonderd gram gekookte linzen bij. laat ongeveer tien minuten warm worden terwijl je af en toe roert. de zalm kun je nu in een driedubbelgevouwen stuk aluminiumfolie vouwen, samen met de marinade. zorg dat het pakketje goed dicht zit, ik vouw het meestal in een toffeevorm. doe in de oven, na een kwartiertje is de zalm net gaar maar nog aan de rauwe kant. precies zoals ik het wil. ondertussen zijn de linzen ook klaar. doe ze in een kom samen met een paar handen rauwe spinazie en meng voorzichtig. giet er nog een beetje olijfolie en een beetje lekkere azijn over, bestrooi met pitten en eet met de zalm. 

(ik vind het lekkerder om linzen zelf te koken omdat die meestal steviger blijven dan linzen uit een blik. er zijn heel veel soorten, neem in ieder geval niet de rode linzen. die zijn wel geschikt voor soep maar vallen snel uit elkaar en zijn voor een salade dus niet handig. als je weinig tijd hebt, zijn kant-en-klare linzen een goede optie. bonduelle heeft blikken met minder vocht waardoor de linzen wat meer bite houden. hetzelfde geldt trouwens voor kikkererwten, die van bonduelle vind ik echt verreweg het lekkerste)

ontspannen boerenkool

rauwe boerenkool klinkt niet bepaald als lekker om te eten. en dat is het ook niet echt. omdat boerenkool een van de meest gezonde groenten is en een stamppot niet echt mijn soort eten is, heb ik het een paar keer geprobeerd. het bleef iets stekeligs en hards wat voelt alsof je bent vergeten om er iets mee te doen. koken bijvoorbeeld. de oplossing kwam in de vorm van een recept op de blog mynewroots.blogspot.com. gemasseerde boerenkool, jawel. klinkt als onzin maar door de boerenkool een paar minuten in te wrijven met olijfolie en citroensap wordt het zacht en verandert het zowel van kleur als structuur. en het werd echt lekker. 

doe een halve zak boerenkool (driehonderd gram in dit geval) in een grote kom en giet er een flinke scheut olijfolie, zout, en een beetje citroensap overheen. kneed, of masseer, of wrijf, de olie in de boerenkool tot de kleur en structuur verandert. duurt ongeveer vier minuten. ik combineerde het op aanraden van mynewroots met druiven en avocado. daarbij maakte ik een misodressing van vier eetlepels olijfolie, een eetlepel citroensap,een halve eetlepel mosterd, een eetlepel witte misopasta, een teentje knoflook uit de pers, een gesnipperd sjalotje, een eetlepel maanzaad en zout en peper. het is lekker om de dressing er overheen te gieten en het even te laten staan zodat de smaken goed kunnen intrekken. ik deed er ook wat geroosterde amandelen bij.

wortelsalade

toen ik probeerde de goddelijke wortelsalade van maass na te maken die ze bij marqt verkopen, was het resultaat boven verwachting. sindsdien maak ik het heel vaak. oranjebloesemwater kun je bij de toko kopen maar als je te veel gebruikt smaakt alles naar parfum dus doe vooral voorzichtig. meng voor de dressing een scheutje witte balsamicoazijn met een paar druppels oranjebloesemwater, een scheutje honing of agavesiroop, twee scheutjes olijfolie,zout en peper. doe daar een zakje geraspte wortel bij of rasp vier wortels als je van intensieve keukenarbeid houdt. hussel even goed en bestrooi met een flinke hand geroosterde amandelschilfers.

(dat roosteren van de amandelschilfers doe je in een droge pan of in de oven op honderdtachtig graden. blijf er wel bij want, en ik spreek uit ervaring, ze verbranden meteen als je je omdraait en verbrande noten zijn vies. je kunt ook amandelmeel gebruiken in plaats van amandelschilfers. scheelt roosteren en is minstens zo lekker. fijngeknipte platte peterselie of koriander is hier ook erg lekker bij!)

quinoa!

genoeg gevolgd, nu wil ik zelf wel eens iets maken. een blog dus, over eten. ik begin met een quinoasalade met nectarine en geitenkaas die je koud of warm kunt eten. als je je afvraagt wat quinoa is: http://thestonesoup.com/blog/2010/06/12-things-you-should-know-about-quinoa/

breng ongeveer 100 gram quinoa in twee keer zo veel water met zout aan de kook komen en doe de deksel er op. laat zeven minuten koken, zet het vuur uit en laat nog een minuut of tien staan zodat de quinoa al het vocht opneemt. snijd een nectarine in partjes, rooster een handje bruine amandelen even in een droge pan en hak ze in stukjes. meng in een ander kommetje een scheutje honing of agavesiroop, een scheutje witte balsamicoazijn of witte wijnazijn en twee scheutjes lekkere olijfolie met peper en zout en giet over de nog warme quinoa. het is lekker om dit even te laten staan zodat de smaken goed kunnen intrekken. doe de nectarine met de amandelen en een beetje salie bij de quinoa en verkruimel er een beetje  geitenkaas over. 

(appel in plaats van nectarine, dragon in plaats van salie en andere noten of geroosterde pompoenpitten in plaats van amandelen is ook lekker)