falafel!

zelfgemaakte falafel: dat leek me een goed idee. na wat recepten gelezen te hebben deed ik een eerste poging. niet slecht, al zeg ik het zelf. ik doe ze in de oven omdat het minder werk en minder vet is en ik het onhandig vind om ze in een pan te bakken. misschien is het wel lekkerder, verhit dan wat kokos- of zonnebloemolie in een pan met een dikke bodem en bak ze om en om tot ze mooi bruin zijn. je kunt kleine bergjes van het beslag maken zoals ik nu heb gedaan maar je kunt er ook wat grotere, plattere burgers van maken. ik at ze met sla en zelfgemaakte hummus (recept volgt nog, speciaal voor niels) maar het is natuurlijk ook heel lekker op een (volkoren) pitabroodje of op libanees brood met hummus, sla en fijngesneden rode ui.

dit recept is eigenlijk voor de eigenaren van twee van de leukste winkels van utrecht, met wie ik het een hele tijd geleden had over falafel. ik gaf ze toen een recept uit het geweldige vegalicious voor pompoenfalafel maar die is best bewerkelijk dus bij deze the easy way out:

doe een blik kikkererwten met een teentje knoflook, een half rood pepertje, een halve rode ui, de geraspte schil en het sap van een kleine citroen, wat gemalen komijn, wat korianderpoeder (ketoembar), wat olijf- of zonnebloemolie en zout in een kom en pureer. doe er vervolgens (spelt)bloem bij en meng met een spatel tot het een stevig deeg-achtige substantie is. omdat ik nog veel kruiden had heb ik er verse munt, platte peterselie en koriander door gedaan maar dat hoeft niet. dit is wel een goede manier om de stelen op te maken, daar zit heel veel smaak in en als je het pureert merk je er niks van. schep met een lepel kleine bergjes van het beslag op een vel bakpapier of vorm burgers met natte handen en doe in de oven op tweehonderd graden, ongeveer twintig minuten tot een half uurtje. 

(ik gebruik bijna altijd kikkererwten en linzen uit blik van bonduelle pure, die vind ik het lekkerst. fanatici kopen ze gedroogd, weken ze zelf en koken ze daarna. ben ik veel te lui voor. de ui, knoflook en citroen raspte ik nu, dat vind ik het makkelijkst. het eindresultaat heb ik niet gefotografeerd, camera was leeg. doe ik de volgende keer). het is ook niet het meest fotogenieke eten trouwens, tenzij je uren de tijd neemt om perfecte bergjes te maken maar daar heb ik natuurlijk geen geduld voor)

dubbele verwarming

ik snap het niet. mensen die van kou houden, van sneeuw ook. die het hééééérlijk vinden, en zóóóóó mooi, die wóndere witte wereld. mooi ja, als je binnen kunt blijven. ik wil heel erg graag dat het ophoudt en dat ik weer gewoon onoplettend naar mijn werk kan fietsen in plaats van als een verkrampte bejaarde de bus in te schuifelen en daar opeengepakt te staan (!) met de rest van laf utrecht. sinds ik dinsdag het woord lente in een sms las, is mijn verlangen naar een nieuw seizoen ongeveer verduizendvoudigd. 

om een beetje op te warmen maakte ik vandaag broccolisoep, met veel chilivlokken. behalve dubbel verwarmd door de gember en chili voel ik me altijd extreem gezond als ik broccoli eet én vind ik deze soep echt heel lekker, vooral door de avocado. als je niet van pittig houdt of niet zit te wachten op extra warmte kun je de chili weglaten. 

fruit in een grote pan met kokosolie of andere olie een of twee uien met twee tenen grof gehakte knoflook, wat plakjes gember en wat (veel!) chilivlokken tot de ui mooi zacht is. voeg dan twee grote stronken in stukken gesneden broccoli toe en bak even mee. snijd een grote appel in stukken en doe samen met genoeg water tot alles net onder water staat bij de broccoli. kook tot je makkelijk in de broccoli kunt prikken en pureer het geheel samen met twee flinke lepels misopasta, wat munt en een avocado mooi glad. serveer gloeiend heet met wat platte peterselie als je dat hebt, wat pitten, een beetje citroensap en een scheutje lekkere olijfolie. 

(zoals met alle soep: hoe kleiner je de groenten snijdt, hoe sneller het gaar is. laat het in dit geval niet te lang koken, dan wordt de broccoli bruin en minder lekker. als je geen miso hebt kun je ook gewoon bouillon (blokjes) gebruiken. miso kun je bij elke toko en in veel natuurwinkels kopen)

 

viva!

eerder dan verwacht was hij er. de viva van deze week, met een stukje over mij en mijn blog er in. ik vind het heel indrukwekkend en vreemd om mezelf in een tijdschrift te zien, al is het maar een klein stukje en is de foto gelukkig niet al te duidelijk. ik ben ontzettend benieuwd hoe de reacties zullen zijn, en of er überhaupt reacties komen. het is een raar idee dat wildvreemden nu ineens heel persoonlijke dingen over me weten en viva-lezeressen op mijn werk me misschien zullen herkennen. dat was ook al zo toen ik begon met deze blog en nog wat meer toen ik het stuk voor de groene meisjes had geschreven maar dit is toch weer heel anders. ineens begin ik te twijfelen of dit nou wel is wat ik wil, al die openheid. en ben ik ineens bang voor de mening van anderen, en hun oordeel. maar trots overheerst, het is doodeng maar wél wat ik wil. meestal. het is weer een nieuwe stap, hopelijk in een nog betere richting. 

gisteravond at ik na een dag werken een salade van groenten die ik 's ochtends al in de oven had gedaan. als je de groenten liever warm eet kun je ze ook 's ochtends snijden, op een bakplaat leggen en de oven aanzetten als je thuiskomt. ik vind het altijd heel fijn om dat al gedaan te hebben, zodat ik 's avonds alleen alles bij elkaar hoef te doen. wat ik de laatste tijd vaak eet zijn geroosterde rode uien; in de oven worden ze zacht en zoet. omdat ik een hekel heb aan het schillen van ui snijd ik alleen de bovenkant eraf en doe ik ze in de oven. na ongeveer een half uurtje zijn ze zacht en kun je ze zo uit hun schil duwen. 

de rode uien roosterde ik dus met wat knolselderij, wat gehalveerde champignons en een klein stukje pompoen ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. daarna deed ik er een klein stukje avocado en een handje sprouty bij en besprenkelde ik het met citroensap en hele lekkere pompoenpitolie die ik van kat heb gekregen. niet vergeten om op smaak te brengen met zout en peper. natuurlijk strooide ik er ook nog wat geroosterde pitten over. met een beetje quinoa of ander graan maak je het makkelijk wat substantiëler. ook lekker als lunch!

(sprouty kun je bij de natuurwinkel kopen. kiemen eet ik veel. ze zijn heel gezond en erg lekker. gemengde kiemen doe ik vaak door mijn smoothie en ik ze bijna altijd bij mijn salades. er zijn heel veel verschillende soorten en ze zijn niet duur dus het is het uitproberen waard. als je geen natuurwinkel in de buurt hebt kun je bij de supermarkt wel vaak alfalfa kopen. dat zijn ook kiemen, net als taugé)

voorbereiding

heel makkelijk, heel lekker. en een goede voorbereiding op de over het algemeen zware kerstdiners. namelijk: salade van spinazie met gedroogde vijgen en dadels, appel, geitenkaas en pitten. 

klop in een kom een dressing van mosterd, een fijngesnipperd sjalotje, teentje knoflook, scheutje honing of agave, citroen, balsamico en olijfolie. de verhoudingen kun je naar je eigen smaak aanpassen. knip of snijd de vijgen, dadels en een appeltje in lucifers en meng goed met de dressing. doe de spinazie erbij maar wacht met mengen. verdeel de geitenkaas (ik gebruikte plakjes hollandse geitenkaas) en de pitten en/of nootjes (ik gebruikte pompoenpitten, zonnebloempitten en een paar amandelen) over de sla en meng pas als je gaat eten. breng op smaak met zout en peper. lekker met quinoa als je het wat meer substantieel wilt maken.

succes

wat is dat toch met restjes? op de een of andere manier lijkt eten lekkerder als ik het gemaakt heb met dingen die ik over had. misschien ook omdat je er dan geen hoge verwachtingen van hebt, die tegen kunnen vallen.

vandaag at ik een echt restje van turkse aubergine, koolraap, appel en tempeh. 

snijd een blok tempeh in blokjes en doe ze, besprenkeld met een beetje olijfolie, ongeveer tien minuten op tweehonderd graden in de oven. ondertussen snijd je twee turkse aubergines in kleine blokjes en bak je die op hoog vuur in een klein beetje kokosolie. doe er na een paar minuten een gesnipperde ui, een fijngesneden teentje knoflook, een handje in reepjes gesneden koolraap en een in blokjes gesneden appel bij. haal de tempeh uit de oven en bak even mee met de groenten en wat chilivlokken naar smaak. breng op smaak met een beetje citroensap, zout en peper en bestrooi met wat fijngeknipte koriander.

(turkse aubergine is smaller en dunner dan normale aubergine. deze bevat minder vocht en heeft dus meer smaak. kun je kopen bij veel turkse of marokkaanse winkels of bij de toko. je kunt ook gewone aubergine gebruiken. tempeh is gemaakt van gefermenteerde sojabonen en is behalve gezond heel erg lekker. je kunt het bij elke toko en in sommige supermarkten kopen. als je geen zin hebt om de tempeh apart in de oven te doen kun je het ook meebakken. wordt het wel iets minder lekker vind ik zelf maar het scheelt wel tijd en moeite)

parel

een van de recepten voor speltotto uit veg! in combinatie met een zakje koolraap wat ik nog had brachten me op dit recept. parelotto, met parelgort in plaats van rijst. en wat is het toch leuk om iets voor het eerst te maken, vooral als het eindresultaat heel geslaagd is.

ik gebruikte hier parelgort en een restje spelt maar je kunt dit ook met andere soorten graan maken of met rijst, dan is het gewoon risotto. voor driehonderd gram spelt gebruik je ongeveer een liter groentebouillon volgens veg! maar het verschilt per graansoort hoe veel vocht het opneemt. uitproberen dus.en goed proeven of het graan al zacht genoeg is.

begin met het schillen en in lucifers snijden van de koolraap als je niet net als ik een kant en klaar zakje gebruikt. fruit vervolgens een fijngesnipperde ui met een fijngesneden teentje knoflook in kokosolie op laag vuur, ongeveer vijf minuten. doe de koolraap en twee flinke handen parelgort erbij en bak even mee. blus af met een scheut warme groentebouillon en roer goed tot het vocht grotendeels is opgenomen. doe er een nieuwe scheut bouillon bij en blijf (in ieder geval regelmatig) roeren. zo ga je door, tot je het idee hebt dat de parelgort of ander graan weinig vocht meer opneemt. bij mij duurde dit ongeveer vijfentwintig minuten. proef of het allemaal zacht genoeg is en breng op smaak met wat zout en veel zwarte peper. in veg! gebruikt hugh fearnley-whittingstall parmezaanse kaas en boter maar om het licht te houden sla ik dat over. ik roerde er wat citroen-rasp en sap, fijngeknipte munt en platte peterselie en een heel klein beetje geitenkaas doorheen. 

(ik gebruik hier knoflook uit een potje. vast minder verstandig dan verse knoflook maar na drie keer oude knoflook te hebben gekocht was ik daar een beetje klaar mee. vergeet de geitenkaas als je veganistisch eet)

restje

die geroosterde wortel en pastinaak kwamen de dag erna goed van pas. ik at ze koud met wat rucola, spinazie, granaatappelpitjes, een klein beetje geitenkaas, geroosterde pitten, wat gedroogde moerbeien en een dressing van balsamico maturato van meeuwig (de lekkerste!), olijfolie uit sicilië van meeuwig (ook de lekkerste!), zout en peper.

(ik gebruikte moerbeien omdat ik ze lekkerder vind dan rozijnen en ze ongeveer overal goed voor schijnen te zijn. schijnen, want volgende week kan het weer helemaal anders zijn natuurlijk. je kunt ook rozijnen gebruiken, of in lucifers gesneden dadels)

roast your veggies

ik ben een overtuigd oven-fan. mijn oven is piepklein maar ik gebruik hem heel veel, onder toeziend oog van yves saint laurent. vooral wintergroenten die nu overal goedkoop te krijgen zijn, houden van de oven. pompoen, knolselderij, bloemkool, bietjes, wortel, zoete aardappel, pastinaak, venkel en ui. bijvoorbeeld. je hoeft ze alleen even schoon te maken en hebt er verder geen omkijken naar. pompoen en zoete aardappel kun je zelfs zonder te schillen in de oven doen, dat schillen is daarna ineens geen drama meer.

een van mijn ovenlievelingen is wortel en zoete aardappel met een kruidige olie om het wat spannender te maken. deze keer had ik ook nog wat pastinaak dus deed ik die er ook maar bij. ik maak altijd veel omdat je hier wel even de tijd voor moet hebben en de groenten de dagen daarna een ideale saladebasis zijn.

maak de olie door een flinke scheut olijfolie, harissa naar smaak, wat kaneel of five-spice poeder, een beetje agavesiroop of honing en wat citroensap even te mengen. schil vervolgens de winterwortels, pastinaken en zoete aardappel met een dunschiller en snijd ze in dunne repen. spreid ze uit op een bakplaat en schenk de olie erover. meng even goed, doe er eventueel nog wat takjes tijm of rozemarijn bij en doe in de oven op tweehonderd graden, ongeveer vijfenveertig minuten. breng op smaak met zout en bestrooi eventueel met wat pitten. 

(harissa is een pasta op basis van rode pepers die je bij elke turkse of marokkaanse winkel kunt kopen. ideaal om in je kast te hebben omdat het ontzettend lekker is om bijvoorbeeld dressings of marinades mee te maken en omdat het veel makkelijker is dan pepers en knoflook snijden. als je dit niet hebt kun je het in dit recept vervangen door een teentje fijngesneden knoflook, een halve fijngesneden rode peper en wat zout)

en toen was er spanje

opeens kwam spanje, en veranderde alles. 

nu bijna een jaar geleden kwam mijn moeder naar utrecht om me te vertellen over haar plan. ze wilde een paar maanden met me naar spanje. en in tegenstelling tot hoe leuk dat nu klinkt: zo voelde dat toen niet. haar idee was me uit mijn eigen veilige omgeving halen, iets te dóen om me beter te maken in plaats van machteloos toe te kijken hoe het steeds slechter ging. en te zorgen dat ik het lekker warm had, want ik had het altijd zo koud. 

in eerste instantie was ik woedend. en verdrietig. het idee dat ze al een hele tijd bezig was geweest met het regelen van een huis en alle andere dingen voelde als verraad. en ik vond alleen al het idee om geniet achter te laten te belachelijk om over na te denken. hoe moesten ze ooit zonder mij en misschien belangrijker, hoe moest ik zonder hun? daarbij: ik wilde helemaal niet weg, ergens naartoe waar ik niet alleen kon zijn en waar ik mijn eetpatroon moest aanpassen aan de echte wereld en normale mensen. na die eerste instantie leek het me ook heerlijk, weg. zo ver mogelijk weg, zonder om te kijken. maar ik twijfelde vooral of ik het allemaal ooit zou kunnen.

achteraf ben ik mijn moeder zo ontzettend dankbaar, hoe dankbaar zal ik niemand ooit uit kunnen leggen. ze heeft, ondanks de vooral negatieve reacties, gedaan wat zij dacht dat het beste was. en dat ze daar tientallen mailtjes voor moest sturen, mensen moest smeken, onbetaald verlof moest nemen en daar voor beloond werd met een vijandige, huilende dochter kon haar allemaal niet schelen. als ik maar beter werd dan ik was. die ondankbaarheid op dat moment blijf me achtervolgen en ik denk niet dat ik dat ooit kan goedmaken. gelukkig heb ik de liefste ouders en het liefste zusje van de wereld en zeggen ze ontelbaar vaak dat ze me niets kwalijk nemen. 

na veel twijfelen, wikken, wegen en aanmoedigingen van mensen die van me houden besloot ik om het te doen. ik had in ieder geval geen leven om te verliezen, dat scheelde. dus gingen we naar sagunto, vlakbij valencia. eerst een week met lisa erbij, daarna nog drie weken met z'n tweeën. een maand in totaal dus, dat was ons compromis. 

een lange, emotionele, maar verrassend soepele reis later zaten we in ons tijdelijke spaanse huis. een geweldig appartement met uitzicht op de zee, dat we zomaar mochten lenen. het was ver boven onze verwachting, en dat bleek het geval met ons hele verblijf in sagunto. de mensen waren lief, het huis was geweldig, het eten was heerlijk, de omgeving was prachtig en het allerbelangrijkste: tussen ons ging het ontzettend goed. natuurlijk hadden we af en toe ruzie, en het moment dat we lies naar het vliegveld hadden gebracht vond ik vreselijk. ineens was ik zonder mijn zusje, aan wie ik me helemaal had vastgeklampt op eetgebied en eigenlijk op alle andere gebieden. maar de dagen vlogen voorbij, zonder lies kon ik het ook. we waren bijna de hele dag buiten en gingen allebei onze eigen gang. en intussen ervaarde ik hoe het leven zonder, of in ieder geval met minder anorexia, er uit zou kunnen zien. het ging beter en ik voelde me helemaal thuis. zo beter, dat ik nog langer ben gebleven, in mijn eentje. en ik voelde me eigenlijk helemaal niet eenzaam. het roepen dat ik heel goed alleen kon zijn was dus niet voor niets geweest. 

we aten zo lekker in spanje. bijna iedere dag vis, want dat was er in overvloed. en elke ochtend een groentesapje uit de sapcentrifuge die ik daar had gekocht. groente en fruit had heel veel smaak en was goedkoop, vooral op de markt. een twee keer per week terugkerend ritueel. samen met de rest van de stad 's ochtends naar de markt en cortado's drinken in de zon: zo had ik nog wel even door willen gaan. 

hoe veel invloed die maand heeft gehad op mijn beter worden kan ik natuurlijk nooit precies zeggen maar ik weet zeker dat het nu niet zo goed was gegaan als ik thuis was gebleven. in alle opzichten heeft sagunto mij, maar ook lies en mijn moeder, goed gedaan. en hoewel ik mijn ouders nooit genoeg zal kunnen bedanken voor wat ze allemaal voor me hebben gedaan, weet ik wel dat ze met beter worden het grootste plezier doe. en dat schiet gelukkig al aardig op.

natuurlijk heeft niet iedereen zulke ouders als ik, en de luxe om een tijdje naar spanje te gaan. maar ik denk wel dat het principe van uit je eigen veilige omgeving gaan wel in veel gevallen iets goeds oplevert. de fysieke afstand hielp me om alles duidelijk te maken, ook dat cliché klopte helemaal. 

denkend aan het eten in sagunto zie ik vooral veel verse makreel, en dat at ik dus weer eens:

zet de oven aan op 100 graden. maak een dressing van een eetlepel mosterd, drie eetlepels rode wijnazijn, drie eetlepels olijfolie, een fijngesnipperd rood uitje of sjalotje, een fijngesneden teentje knoflook, zout en peper en doe er een blik linzen bij of linzen die je zelf gekookt hebt. zet even in de koelkast zodat de smaken kunnen intrekken, de linzen worden steeds lekkerder. pak een stuk dubbelgevouwen aluminiumfolie en leg er de schoongemaakte makreel met zout en peper en een plakje citroen op. vouw het vervolgens in een toffeevorm dicht en doe in de oven. hoe lang is afhankelijk van de grootte van je makreel en de gaarheid die je lekker vindt. ik vind ook rauwe vis goddelijk en vind het dus het lekkerste als de makreel maar even gegaard is. door de lage temperatuur droogt de vis niet uit en blijft hij lekker zacht. doe een paar handjes spinazie of rucola bij de linzen en knip er wat platte peterselie over fijn. serveer met geroosterde pitten en de vis. 

eindelijk

eindelijk. na hem al een paar keer bewonderd te hebben bij de keukenafdeling van de hema heb ik de perfecte pan. gekregen in plaats van gekocht, van mijn lieve moeder. hij is behalve prachtig ook zeer functioneel. tot nu toe heb ik alleen nog geprobeerd er soep in te maken maar wat was dat fijn. mijn uien werden mooi zacht en zijn geen seconde aangebrand en de warmte werd precies goed verdeeld. ik fantaseer alvast over uienjam. in het kader van pompoenrestverwerking maakte ik in de tussentijd pompoen-linzensoep. 

hiervoor fruit je een ui met wat chilivlokken en twee tenen knoflook in grove stukken in wat kokosolie tot de ui mooi zacht is. doe er vervolgens twee handen linzen bij en roer even tot alles bedekt is met een laagje olie. doe er een in stukjes gesneden pompoen bij en een appel, ook in stukjes. doe er een beetje kaneel en wat citroensap bij en blus af met groentebouillon tot de groenten net onder staan. breng aan de kook en wacht tot alles zacht genoeg is om te pureren. serveer met wat pompoenpitten en een beetje platte peterselie als je dat hebt. 

(ik gebruikte rode linzen omdat ze goedkoop zijn, makkelijk uit elkaar vallen en dus geschikt zijn voor soep.je kunt ook andere linzen gebruiken als je die toevallig hebt. behalve een pompoen- had ik ook een rucolaoverschot dus dat pureerde ik ook mee. doe ik vaak met soep, een handje spinazie of rucola. veel vitamine en extra smaak)

zonde

het grootste voordeel van de buurt waar ik in woon is dat mijn medebewoners nogal gesteld zijn op aardappels, vlees en groente. met al gevolg dat het biologische assortiment van mijn supermarkt, hoe klein ook, voortdurend met korting verkocht wordt. waar de speklappen niet aan te slepen zijn, liggen alle vegetarische producten en onbekende groente te bederven. en daar loop ik dan ook regelmatig fluitend mee naar buiten. zoals deze week, met een enorme biologische rode kool voor veertig cent. aangezien ik rode kool alleen ken uit een potje, met appelmoes, had ik geen idee wat ik er mee moest. eeuwig zonde van die potjes want een snelle roerbak met tofu bleek een geslaagd experiment. 

bak een bakje champignons (gehalveerd) met de in reepjes gesneden rode kool op hoog vuur tot de champignons mooi bruin zijn. doe er een beetje kokosolie, een gesnipperde ui, wat chilivlokken, wat geraspte gember en twee teentjes knoflook bij en bak even mee. doe er een stukje uitgelekte tofu bij (in blokjes of verkruimeld) en bak ook dat even mee. ik bluste het af met wat sojasaus en een scheutje shaohing rijstwijn, erg lekker om in je voorraadkast te hebben. niet duur, eeuwig houdbaar en het geeft een subtiele rokerige smaak. als je dat niet hebt kun je het met een scheutje water afblussen. bestrooi met wat edelgistvlokken als je dat hebt en een beetje verse koriander. breng op smaak met zout als dat nodig is. bedenk wel dat de sojasaus en edelgistvlokken al best zout zijn. lekker met bruine rijst als je er iets bij wilt eten. 

afscheid

plotseling hield hij er na een laatste krachtinspanning mee op: mijn lieve staafmixer. ik kreeg hem van mijn moeder toen ik op mezelf ging wonen, ruim vijf jaar geleden. hij heeft talloze soepen, dressings, dips en smoothies liefdevol vermorzeld maar vond het genoeg geweest. omdat ik bijna elke dag een staafmixer nodig heb, moest ik snel afscheid nemen en meteen nieuwe kopen. die heb ik nu, een betere zelfs. toch mis ik mijn oude. om te wennen maakte ik maar meteen een heleboel soep, om te beginnen deze romige soep zonder room van knolselderij, appel en avocado.

begin met de knolselderij. dat is een gedoe waarbij ik regelmatig bijna mijn vingers verlies.(mijn moeder is tijdens dit karwei ooit een stukje duim verloren dus we hebben hier te maken met een familietrauma). er is volgens mij geen handige manier dus schil en snijd hem op een manier die je het beste lijkt. het is wel belangrijk om de stukken niet te groot te snijden want anders duurt het eeuwig voor je de soep kunt pureren. fruit vervolgens twee uien in een beetje kokosolie ongeveer vijf minuten, tot de ui zacht is. doe er een teentje knoflook, wat chilivlokken, de knolselderij, en een appel in blokjes bij en bak even mee. blus af met genoeg groentebouillon tot alles net onder water staat en kook tot je de knolselderij makkelijk kunt inprikken met een vork. doe er dan een halve (of een hele) avocado bij en pureer de soep mooi glad. serveer met een beetje fijngeknipte platte peterselie en mijn eeuwige geroosterde pitten. 

sentiment

en eindelijk heb ik hem: het recept voor de pompoencurry van mijn oma. veel van mijn herinnneringen hangen samen met eten, zo ook deze. mijn oma kan geweldig koken, al zal ze zelf de eerste zijn om te zeggen dat dat wel meevalt en ze maar wat doet. 

vroeger kookte mijn oma, net als haar moeder, vaak nieuwe en onbekende dingen. soms geslaagd, soms iets minder. ze was bijvoorbeeld waarschijnlijk de eerste utrechtse die mexicaans kookte: taco's met  kip. helemaal zelf gemaakt, ook de taco's. met maismeel. uitgesproken als takko's, en heel erg lekker. 
de herinnering die met dit eten samenhangt is de laatste keer dat ik zorgeloos bij haar heb gegeten, een jaar of vier geleden. we aten paddenstoelensoep, en daarna deze curry. en het was lekker, meer dan dat zelfs. zo lekker dat lisa en ik het af en toe nog over die curry hebben. en zo lekker dat toen ik vandaag het recept kreeg, ik het meteen heb nagemaakt. dat viel gelukkig helemaal niet tegen. in tegendeel: het was heerlijk. maar net iets minder heerlijk dan in mijn herinnering natuurlijk maar dat heet sentiment geloof ik.

schil een kleine pompoen, snijd hem in blokjes en fruit met een ui en een teentje knoflook. doe er wat kerriepoeder of currypasta, kaneel, en chilivlokken bij en bak even mee. voeg vervolgens twee kleingesneden tomaten toe met een blikje kokosmelk, een in blokjes gesneden appel, wat rozijnen en een blokje groentebouillon en laat ongeveer twintig minuten stoven tot alles gaar is. voeg naar smaak citroensap, zout en peper toe en serveer met wat koriander en kokosrasp. 

(dit kun je natuurlijk ook maken met andere groente, als je bijvoorbeeld geen zin hebt om een pompoen te schillen. bloemkool, wortel, of zoete aardappel bijvoorbeeld!)

nieuwe aanwinst

maastricht leek mij en mijn lieve zusje een goed idee. en dat was het ook, al viel het me op horecagebied een beetje tegen. ik was al voorbereid, maastricht is klassiek en bourgondisch en dat is niet helemaal mijn cup of tea. opvallend was zondag, een café dat we per ongeluk tegenkwamen. heel leuk ingericht, mooi pand, lekkere koffie en aardige mensen. daarna zagen we vooral veel ouderwetse plekken waar je uitsmijters en koffie met vlaai kon eten maar dat was misschien ook omdat we niet wisten waar we moesten zijn. goede les voor de volgende keer.

het dagje maastricht met lies heeft in ieder geval een geweldig nieuw kookboek opgeleverd. veg! van hugh fearnley-whittingstall. net als yotam ottolenghi is deze chef geen vegetariër, maar 'selectief omnivoor' en is hij er van overtuigd dat groenten nog niet vaak genoeg de culinaire hoofdrol spelen. en de hoofdrol spelen ze in dit boek zeker, in ruim tweehonderd recepten. 

er zijn steeds meer chefs die op deze manier met groenten werken, en dat vind ik natuurlijk een meer dan goede ontwikkeling. al was het alleen maar om te laten zien dat je écht niet persé vlees nodig hebt om lekker en zelfs op sterrenniveau te eten. ik hoop zo dat vegetarisch eten op deze manier verder uit de geitenwollensokkenhoek komt en mensen er ook voor kiezen omdat het lekker is. dat het duurzamer, diervriendelijker en gezonder is wordt dan bijzaak in plaats van hoofdreden en dat is prima. minder vlees eten is volgens mij altijd een goed idee, of dat nou uit morele overwegingen is of niet.

veg! staat vol met recepten die ik wil uitproberen maar het leukste vind ik het voorraadkasteten. een aanmoediging voor iedereen zonder voorraad om er een aan te leggen. zoals voor niels, die altijd zegt dat je voor mijn eten zo veel verschillende dingen nodig hebt. dat is misschien ook zo, maar met een goede basisvoorraad kun je heel veel gerechten maken zonder boodschappen te doen. en dat is fijn hoor. een van de recepten uit dat hoofdstuk is deze supersnelle ketchupcurry met kikkererwten.

fruit hiervoor een ui ongeveer acht minuten in een pan met een dikke bodem en doe er dan een stukje fijngeraspte gember, een teentje geperste knoflook, wat chilivlokken en wat kerriepoeder- of pasta bij. bak even mee. voeg daarna een uitgelekt blik kikkererwten toe met wat ketchup en genoeg water om er een dikke saus van te maken. laat even koken en voeg citroensap, peper en zout naar smaak toe. serveer met wat koriander en eet zo of met rijst, naanbrood of platbrood. 

(ik gebruik biologische ketchup zonder suiker maar je kunt elke soort ketchup gebruiken. die van heinz is naar mening gewoon het lekkerste)

 `
                                                                        

soepheimwee

deze soep heb ik met lisa gemaakt toen ze net in haarlem woonde. het was zo raar om bij mijn kleine zusje op bezoek te gaan in haar eigen huis, dat gevoel vergeet ik nooit meer. ik maak die soep vaak, maar hij is nooit meer zo lekker geworden als toen. lies heeft precies hetzelfde met deze soep. een raar verschijnsel wat ik vaker tegenkom; met precies dezelfde ingrediënten wordt iets de ene keer veel lekkerder dan de andere. heimwee naar de soep van die avond dus. en naar mijn zusje, die veel te ver weg woont.

fruit een ui met een teentje knoflook en wat chillivlokken in olijf- of kokosolie tot de ui zacht is en voeg een flinke stronk broccoli toe, in roosjes gesneden. bak even mee. voeg daarna groentebouillon toe tot de broccoli net onder staat. laat koken tot de groente zacht is en doe er twee eetlepels misopasta en een avocado bij. pureer tot een mooie gladde soep en serveer met fijngeknipte platte peterselie, pompoen- of zonnebloempitten en een scheutje lekkere olijfolie.

ondergeschoven

graan is ondergeschoven eten. in ieder geval wel buiten die-hard natuurwinkelkringen. dat is jammer want het is veelzijdig, lekker en gezond. er zijn zo veel soorten dat ik nog lang niet alles heb geprobeerd maar ik ben hard op weg. tot nu toe is gerst mijn favoriet, en dan met name de gepelde korrel. die heet dan parelgort, pearl barley in het engels, en is ontzettend lekker. bij marqt verkopen ze nu een perfecte salade van gerst met peer en feta. op mijn lijf geschreven. en die probeerde ik na te maken, alleen had ik geen gerst maar alleen parelgort. 

kook de parelgort in gezouten water, nadat je het goed gespoeld hebt in een zeef, in ongeveer veertig minuten beetgaar. dat doe je in de verhouding een deel gort, drie delen water. laat je niet misleiden door de verpakking want daar staat op dat de verhouding een op twee moet zijn maar dat eindigt in een aangekoekt drama. je hebt maar een klein beetje nodig, ik kook meestal ongeveer honderd gram voor twee personen. ondertussen kun je een rijpe peer in stukjes snijden, een halve rode ui fijn snipperen en een dressing kloppen van drie eetlepels olijfolie, twee eetlepels (goede!) rode balsamicoazijn, twee eetlepels appelazijn, zout en peper. doe de gerst in een kom, doe de ui en peer erbij en verkruimel er wat lekkere feta over. rasp er de schil van een onbespoten citroen over en knip er wat platte peterselie over fijn. breng op smaak met zout en peper. 
  
(de geraspte citroen maakt echt alle verschil. sla dat dus vooral niet over. voor een vegan versie zou je de feta moeten weglaten maar dat zorgt wel voor een spectaculaire smaakcombinatie. zijn er eigenlijk goede veganistische alternatieven voor het ziltige en frisse van kaas als feta en jonge geitenkaas?)

gestolen

dit recept is van mijn zusje en heb ik aangepast aan mijn eigen smaak. het is makkelijk, herfstig en heel erg lekker. lisa maakt het zonder de extra chilivlokken en appel maar ik hou van pittig en de appel maakt het iets zoeter.

fruit een ui met twee teentjes knoflook en doe er na een paar minuten een in stukjes gesneden pompoen en twee winterwortels bij, met een flinke eetlepel currypasta, een eetlepel kerriepoeder en wat gedroogde chilivlokken. bak even en voeg een half blik kikkererwten of witte bonen toe en een in stukjes gesneden appel met een beetje kaneel. blus af met een scheut witte wijn en doe er een blikje (biologische) kokosmelk bij en wat groentebouillon (van een blokje) tot de groenten net onder staan. laat zachtjes koken tot de groenten zacht zijn en pureer het geheel. proef op zout en peper en serveer in mooie kommetjes met wat platte peterselie of koriander als je dat hebt. 

instant

als ik boodschappen doe, ben ik altijd verbaasd over de eindeloze hoeveelheid pakjes, zakjes en kant-en-klaarmaaltijden. het lijkt tegenstrijdig. aan de ene kant is het ene na het andere kookprogramma op televisie, zijn kookboeken van bekende chefs niet aan te slepen en wil iedere zichzelf respecterende thuiskok op zijn minst een professionele messenset. aan de andere kant is er dat enorme aanbod gemakzucht. natuurlijk is het soms moeilijk om te bedenken wat je nú weer moet eten. en dan heb ik het nog makkelijk in mijn eentje, laat staan als je iedere dag voor een hongerig gezin met allemaal andere voor- en afkeuren moet koken. maar is het nu echt makkelijker om lasagne uit een pakje te maken dan om het zelf te bedenken? en is het googelen van een recept voor kip korma niet even makkelijk als het lezen van de achterkant van een pak? lekkerder in ieder geval, lijkt me. en gezonder. als je zelf nadenkt over je eten, ben je volgens mij ook een stuk beter in staat om in te spelen op wat er in het seizoen of de aanbieding is of wat je nog in de koelkast hebt. improviseren. en dat kan met heel weinig ingrediënten. zoals in deze curry, sneller dan menig (elk?) pakje en bestaande uit dingen die ik altijd in huis heb.

doe ongeveer drie eetlepels groene, rode of gele currypasta in een pan met dikke bodem en verwarm op redelijk hoog vuur ongeveer een halve minuut. giet er een blikje kokosmelk bij en roer tot de currypasta helemaal is opgelost. ik vind het lekker om er ook een paar gedroogde limoenbladeren (kaffir, kun je kopen bij de toko) bij te doen maar dat hoeft niet. ik deed er een stukje in plakjes gesneden stevige tofu bij, een handje in plakjes gesneden (kastanje)champignons, een handje bevroren tuinerwten en een handje bevroren sojaboontjes (edamame, ook bij de toko te koop). doe de deksel op de pan en laat even koken, tot je de groenten gaar genoeg vindt. schep in een mooi kommetje en bestrooi met koriander of thaise basilicum en een beetje limoensap en vissaus als je dat hebt. breng anders in ieder geval nog op smaak met zout en peper, als het te flauw is kun je er ook nog een beetje currypasta bij doen. je kunt er rijst bij eten als je het voedzamer wilt maken. 

tofu scramble

na mijn werk heb ik meestal geen zin om uitgebreid te koken. het volgende recept is dan ook een van mijn lievelingsdingen om te eten als ik een lange dag heb gehad.

snijd een bak champignons in plakjes en doe ze in een koekenpan. als ze een beetje bruin zijn voeg je een gesnipperde ui en een beetje kokosolie toe. als de ui zacht is, doe je er een teentje knoflook uit de pers bij, een half blokje groentebouillon en wat chilivlokken. verkruimel er vervolgens een stuk tofu boven, bij voorkeur uitgelekt. bak even en bestrooi met een paar eetlepels edelgistvlokken. laat een paar minuten bakken en voeg een paar handjes verse spinazie toe. warm door en serveer met wat geroosterde pitten. je kunt het zo eten maar het is ook een perfecte vulling voor tortilla's of voor op en bij een broodje. 

(kokosolie, in plaats van olijfolie. hierom)

stamppotbestaansrecht

de regen slaat tegen het raam en de zuidenwind probeert mijn huis om te laten waaien. echt weer voor soep. of stamppot. andijvie! andijviestamppot vind ik ultiem wintereten maar het is wel een beetje zwaar. en er zit vaak vlees in. en vlees bij. bij deze dus een lichtere, vegan andijviestamppot. en zorg dat je te veel maakt zodat je het restje de volgende dag kunt opbakken in een koekenpan. nog lekkerder.

kook twee middelgrote zoete aardappels, in grove stukken gesneden, in water met zout. duurt ongeveer een kwartiertje, prik er even in met een vork om te kijken of ze al gaar zijn. giet af en zet opzij. snipper ondertussen een ui en doe die met een fijngesneden teentje knoflook en wat kokosolie in een grote braadpan of koekenpan. als de ui zacht is verkruimel je er een stukje gerookte tofu over en bak je dat even mee. na een paar minuten kunnen de zoete aardappels erbij. blus het even af met een scheutje sinaasappelsap en zet het vuur zacht. na een paar minuten kun je de aardappels een beetje fijnprakken met een vork en kan de andijvie erbij. zo veel of weinig als je lekker vindt, ik hou van veel andijvie omdat het lekker knapperig is. warm het nog even door, kruid met peper en zout en serveer in mooie kommetjes. 

(ik gebruikte gerookte tofu maar je kunt ook gewone stevige tofu gebruiken. die moet je eigenlijk even uit laten lekken. wikkel de tofu in keukenpapier en zet er iets zwaars op, minstens een half uur. als ik haast heb sla ik dit over, naar mijn idee maakt het geen levensgroot verschil maar tofukenners denken daar anders over. het is ook lekker om de aardappels af te blussen met een scheutje amandelmelk in plaats van sinaasappelsap. overigens: aangezien er van stampen niet echt sprake is heeft dit misschien geen stamppotbestaansrecht. hoe heet het dan? prakpot? bij gebrek aan een beter woord dus, wederom)