ik hou van snel en makkelijk, zo veel is vast al duidelijk geworden. shortcuts dus, bij gebrek aan een goed nederlands woord. zo ook voor deze muesli, granola, of hoe je het ook wilt noemen. deze muesli is net zo knapperig als de echte allemansvriend cruesli maar dan zonder de enorme hoeveelheid suiker en andere toevoegingen.
omdat natuurwinkelmuesli duur is en ik muesli met chaikruiden lekker vond klinken, maakte ik het zelf. als basis gebruikte ik vier koren-vlokken van de groene winkel en een zakje chai van yogi. dat zijn alleen maar kruiden, er zit dus geen thee in. let daar wel op als je chai koopt want dat verschilt per merk, en ik denk niet dat het lekker is om op theeblaadjes te kauwen. dit is een van de vele variaties, je kunt je muesli helemaal naar eigen smaak samenstellen. zorg wel dat je gedroogde vruchten zoals rozijnen pas toevoegt nadat het in de oven is geweest want die verbranden meteen en dan eindig je met bittere ellende. letterlijk.
doe voor een pot muesli ongeveer een halve zak vier koren-vlokken, wat gemengde ongebrande noten en/of pitten, twee opengeknipte zakjes chai, wat extra kaneel, zwarte peper en gemberpoeder, een handje gierst, wat kokosolie en wat agavesiroop, honing of ahornsiroop. meng alles goed en spreid uit op een bakplaat. doe in de oven op honderdtachtig graden en hussel af en toe om. de muesli is klaar als het lichtbruin is, duurt ongeveer twintig minuten. als het is afgekoeld kun je er nog wat rozijnen en wat in stukjes gesneden dadels doorheen doen.
(ik doe de muesli in een weckpot of andere glazen pot (de grote appelmoespotten zijn heel geschikt, net als de grote notenpastapotten, bewaren dus!) en doe er een etiket op om het af te maken. ook een goed cadeau trouwens. in plaats van vier-koren vlokken kun je bijvoorbeeld ook zeven koren-vlokken gebruiken, of gewoon havervlokken en de gierst kun je ook makkelijk weglaten)
opeens vallen er woorden als genezingsproces en afbouwen tijdens therapie. dat is even wennen na een hele tijd waarin ik het gevoel had dat ik geen stap vooruit kwam, ondanks al dat gepraat. ongeveer een anderhalf jaar geleden was ik op mijn laagste gewicht en hing de dreiging van opgenomen worden in een kliniek boven mijn hoofd. dat wilde ik niet, en dat is licht uitgedrukt. alles in me zei dat ik dat niet moest doen, dat ik op mijn eigen manier beter moest worden. bijna alles in me, want toch twijfelde ik voortdurend. ik heb alle folders en boeken over klinieken gelezen en zelfs een telefonisch intakegesprek gehad met de eetstoornisafdeling van een ziekenhuis in de buurt. na dat gesprek was ik alleen maar gesterkt in mijn idee dat een opname voor mij geen optie was, niet echt. afgezien van het feit dat je voortdurend in een groep bent (voor iemand die graag alleen is, echt een schrikbeeld), ongeveer de hele dag therapie hebt, allerlei dingen moet eten waar je niet achter staat (niet alleen mijn eetstoornis niet, ik ook niet) en je hele leven op pauze moet tijdens je opname leek het grootste probleem me de periode erna. ik ben er van overtuigd dat ik zou zijn aangekomen in een kliniek, omdat ik gezagsgetrouw ben en ik braaf zou doen wat me opgedragen werd. dat heeft alleen niet zo veel met beter worden te maken geloof ik. fysiek beter ja, en natuurlijk zal dan ook een deel van je geestelijke problemen minder worden. maar echt van binnenuit beter worden op mijn eigen manier, wat ik nu hopelijk aan het doen ben, heeft me altijd verreweg het beste geleken. en ik ben zo ontzettend dankbaar en blij dat het niet nodig is geweest. dat mijn lichaam het vol heeft gehouden, dat ik niet gedwongen opgenomen ben en dat ik me ook niet heb laten overhalen om het toch maar wel te doen. dankbaar is het goede woord want ik heb blijkbaar een sterk lichaam dat het allemaal heeft volgehouden, hoe slecht ik er ook voor zorgde. je hebt natuurlijk niets te zeggen over de sterkte van je lichaam en het volhouden is dan ook niet mijn verdienste of een prestatie, het is gewoon geluk. een keer flauwvallen was al genoeg geweest, dan was het allemaal anders gelopen.
wat voor mij heel veel verschil heeft gemaakt is de objectieve vaststelling dat ik depressief was. dat had mijn therapeute wel eens gesuggereerd maar daar had ik niet bepaald oren naar. aanstellerij, modeziekte: doe ik niet aan. toen ik toch maar een afspraak maakte met de psychiater die aan human concern verbonden is, was zijn diagnose wel heel duidelijk. 'je bent gewoon hartstikke despressief', waren zo ongeveer zijn eerste woorden na het horen van mijn verhaal. de ópluchting die dat gaf! het had een naam, het werd gezegd door een slimme deskundige man en niet door iemand die van me hield en, het allerbeste kwam nog, er zijn pillen tegen.
hoewel ik in eerste instantie nooit had gedacht dat ik zou beginnen aan antidepressiva, was ik ondertussen zo wanhopig geworden dat ik alles wel wilde proberen. nu zijn er honderden soorten pillen dus was het even zoeken naar de goede. een paar weken nadat ik een nieuwe combinatie aan het proberen was bleek het inderdaad te werken. depressief zijn kun je niet uitleggen. natuurlijk is het een modeziekte en roepen mensen veel te makkelijk dat ze depressief zijn als ze een slechte dag hebben, of twee. maar dit was anders. ik was nog steeds bepaald geen zonnetje maar een goed voorbeeld was dat ik al maanden iedere morgen huilend opstond en dat na een paar weken gewoon ophield. alsof de zwarte wolk in mijn hoofd langzaam een beetje wegtrok, het in ieder geval grijs werd en iets helderder. toen het allemaal een beetje stabiliseerde en ik wat rustiger werd, kon ik me eindelijk concentreren op mijn andere problemen.
nu gaat het allemaal een stuk beter maar die pillen blijf ik voorlopig slikken. zoals mijn psychiater zei: mensen met een depressie maken een stofje in hun hersenen niet aan wat gezonde mensen wel aanmaken en dat vervang je door antidepressiva. zo simpel is het. niets meer en niets minder. daar hou ik me aan vast, ik ben er van overtuigd dat hij weet wat het beste is. ik vond het niet makkelijk om te beginnen met die pillen en vind het nog steeds geen fijn idee. daarom stoor ik me wel eens aan mensen die zeggen dat ze 'nooit aan die troep zouden beginnen', vinden dat je zelf je problemen moet oplossen en met antidepressiva kiest voor de makkelijke weg. ze moesten eens weten. die problemen moet je natuurlijk zelf oplossen en geloof me, die waren er nog in overvloed. om dat te kunnen doen moet je alleen wel normaal en helder kunnen nadenken en dat lukt niet als je de hele dag aan het proberen bent om niet in huilen uit te barsten en bent vergeten waarom je wilt opstaan, laat staan waarom je beter wilt worden.
ik roep absoluut niet op tot medelijden met mij of anderen met een depressie, eetstoornis of andere ziekte. medelijden is het laatste waar, en laat ik voor mezelf spreken, ik op zit te wachten. een klein beetje minder oordeel zou wel fijn zijn, want begrip is veel te veel gevraagd als ik zélf niet eens snap hoe het allemaal zit. ik denk ook dat er een groot deel van de verantwoordelijkheid bij mij ligt. als ik niet eerlijk ben en niets vertel over mijn ziekte kan ik ook geen begrip van anderen verwachten. in stilte gaan zitten lijden onder het mom van geen aansteller of aandachttrekker willen zijn en het zelf op willen lossen is denk ik in veel gevallen niet bepaald de manier om beter te worden. iedereen doet het op zijn eigen manier, dat snap ik en dat moet ook. dit is mijn manier, niets meer dan dat.
vandaag begon ik met een smoothie van een peer, wat blauwe bessen, een stukje geschilde komkommer, een stukje geschilde en in plakjes gesneden gember, een handje gemengde kiemen, wat citroensap en een hand spinazie. mijn nieuwe smoothietactiek is om eerst het vocht (in dit geval gewoon water) te staafmixen met de spinazie en daarna de rest erbij te doen, zo wordt het makkelijker mooi glad. als het dan te dik is kun je er later nog wat water bij doen natuurlijk.
eerder dan verwacht was hij er. de viva van deze week, met een stukje over mij en mijn blog er in. ik vind het heel indrukwekkend en vreemd om mezelf in een tijdschrift te zien, al is het maar een klein stukje en is de foto gelukkig niet al te duidelijk. ik ben ontzettend benieuwd hoe de reacties zullen zijn, en of er überhaupt reacties komen. het is een raar idee dat wildvreemden nu ineens heel persoonlijke dingen over me weten en viva-lezeressen op mijn werk me misschien zullen herkennen. dat was ook al zo toen ik begon met deze blog en nog wat meer toen ik het stuk voor de groene meisjes had geschreven maar dit is toch weer heel anders. ineens begin ik te twijfelen of dit nou wel is wat ik wil, al die openheid. en ben ik ineens bang voor de mening van anderen, en hun oordeel. maar trots overheerst, het is doodeng maar wél wat ik wil. meestal. het is weer een nieuwe stap, hopelijk in een nog betere richting.
gisteravond at ik na een dag werken een salade van groenten die ik 's ochtends al in de oven had gedaan. als je de groenten liever warm eet kun je ze ook 's ochtends snijden, op een bakplaat leggen en de oven aanzetten als je thuiskomt. ik vind het altijd heel fijn om dat al gedaan te hebben, zodat ik 's avonds alleen alles bij elkaar hoef te doen. wat ik de laatste tijd vaak eet zijn geroosterde rode uien; in de oven worden ze zacht en zoet. omdat ik een hekel heb aan het schillen van ui snijd ik alleen de bovenkant eraf en doe ik ze in de oven. na ongeveer een half uurtje zijn ze zacht en kun je ze zo uit hun schil duwen.
de rode uien roosterde ik dus met wat knolselderij, wat gehalveerde champignons en een klein stukje pompoen ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. daarna deed ik er een klein stukje avocado en een handje sprouty bij en besprenkelde ik het met citroensap en hele lekkere pompoenpitolie die ik van kat heb gekregen. niet vergeten om op smaak te brengen met zout en peper. natuurlijk strooide ik er ook nog wat geroosterde pitten over. met een beetje quinoa of ander graan maak je het makkelijk wat substantiëler. ook lekker als lunch!
(sprouty kun je bij de natuurwinkel kopen. kiemen eet ik veel. ze zijn heel gezond en erg lekker. gemengde kiemen doe ik vaak door mijn smoothie en ik ze bijna altijd bij mijn salades. er zijn heel veel verschillende soorten en ze zijn niet duur dus het is het uitproberen waard. als je geen natuurwinkel in de buurt hebt kun je bij de supermarkt wel vaak alfalfa kopen. dat zijn ook kiemen, net als taugé)
een paar dagen geleden heb ik me op aanraden van kat opgegeven voor de smoothie challenge van young and raw. dat klinkt als een grotere uitdaging dan het is want het houdt alleen maar in dat je iedere dag een nieuw smoothierecept gemaild krijgt, dertig dagen lang. omdat ik nooit recepten gebruik voor smoothies merk ik dat ik toch steeds weer dezelfde dingen maak. dit is een uitgelezen (gratis!) kans om mijn smoothiehorizon te verbreden dus.
young and raw is voorstander van het blenden van alle soorten groente en fruit en adviseert geen juicer te gebruiken omdat er dan veel goede stoffen verloren gaan en het je bloedsuikerspiegel kan ontregelen. ik vraag me af hoe dat nou precies zit. het uitzoeken waard in ieder geval.
voor nu laat ik mijn sapcentrifuge met liefde in de kast staan en maakte ik vanmorgen deze 'vitamin e skin booster' gewoon met mijn geliefde staafmixer.
doe een handje blauwe bessen, een bevroren banaan, een handje spinazie, wat geraspte gember, een kwart geschilde komkommer, wat chiazaadjes met kokoswater of gewoon water in een kan en mix tot het glad is. ik deed er ook nog wat ijsblokjes bij.
op een gegeven moment werd het moeilijk te zien waar ik ophield en de anorexia begon. niet alleen voor mijn omgeving, ook voor mij. zelf had ik ook geen idee meer wie ik was, welk deel ziek was en in hoeverre de ziekte meebesloot over alles wat ik deed. een goed voorbeeld was het sporten. dat deed ik omdat ik het fijn vond dat ik even niet piekerde als ik aan het hardlopen was maar zeker ook omdat ik dan weer wat van het eten dat ik niet gegeten had verbrandde. en in plaats van af en toe lopen werd het iets wat móest, zo vaak mogelijk. of het nou sneeuwde, glad was, stormde of regende. van energie was geen sprake dus mijn lichaam stond niet echt te springen om zonder brandstof nog wat energie over de balk te smijten. ik liep dus vooral heel langzaam in plaats van hard.
nu loop ik sinds een tijdje weer, niet zo ver en niet zo hard maar dat vind ik prima. hoewel ik niet bepaald het sport-type ben en ik me er dus wel altijd even toe moet zetten om te gaan, gaat het best goed. ik heb meer energie, loop steeds makkelijker en vind het vooral heel lekker om buiten te zijn. voor mij is sporten ook echt iets wat bij het beter worden hoort, bij het normale mensen-leven in de echte wereld. voor mijn omgeving is het wel eens moeilijk om te zien geloof ik, vooral omdat ze bang zijn dat ik het om de verkeerde redenen doe en het weer dwangmatig wordt. het enige wat ik aan die twijfel kan doen is zorgen dat het zo goed blijft gaan als het nu gaat. blijven eten dus als ik wil blijven sporten en stoppen als ik te moe ben. wat klinkt dat oneindig veel makkelijker dan het is.
vanmorgen vroeg ben ik voor het eerst naar het natuurgebied bij de vecht gefietst, wat vlak bij mijn huis bleek te zijn. het is daar zo belachelijk mooi dat het hardlopen niet echt opschoot omdat ik steeds stopte om foto's te maken maar het was geweldig. het bos, het water, de stilte en alle vogels maakte het een echt cliché zondagmorgen/ansichtkaart-geheel.
toen ik thuiskwam maakte ik een hele groene smoothie van een handje spinazie, een paar stukjes ananas, een bevroren banaan, een kiwi, een handje gemengde kiemen, wat koriander en peterselie, tarwegraspoeder, chiazaadjes, ijsblokjes en kokoswater. het tarwegraspoeder en de chiazaadjes kun je weglaten als je dat niet hebt en het kokoswater kun je makkelijk vervangen door sojamelk of een ander soort (granen)melk.
(kokoswater is echt in opkomst in nederland, en heeft allerlei gezondheidsvoordelen. geen wondermiddel nee, maar die bestaan ook niet. fijn dat het voedingscentrum dat nog even benadrukt en er bovendien bij zegt dat de goede stoffen van kokoswater ook heus wel in andere dingen zitten (ja, en?) en het meer calorieën bevat dan light-frisdrank. om het overzichtelijk te houden vergeten ze te vermelden wat er wél in frisdrank zit: heel veel troep en niets wat ook maar op iets gezonds lijkt. ik vind het schokkend hoe een door de overheid gesubsidieerde instantie als het voedingscentrum zo krampachtig vast kan houden aan totaal achterhaalde concepten als de schijf van vijf en light-producten. om nog maar te zwijgen over de promotie van gesponsord onzineten als becel en ontbijtkoek.
op de onderste foto staat een sinaasappel met kruidnagel. dat deden mijn moeder en oma vroeger altijd in de winter en ik kreeg er nu een van evelien, mijn tante. mijn huis rook heerlijk, tot hij ging schimmelen en ik een nieuwe besloot te maken. niet echt mijn soort klusje want het vergt nogal wat geduld. gelukkig had ik nog maar één sinaasappel)
soms heb je een boek waaruit je het liefst de hele tijd wil voorlezen. dat is eigenlijk nooit een goed idee want het is heel irritant voor anderen en als je alleen bent is het behalve vrij zinloos ook een beetje treurig als je hardop gaat vertellen wat voor leuks je nu weer leest. toch is die drang soms moeilijk te bedwingen. net als de neiging om anderen boeken, muziek en films op te dringen die ik zelf geweldig vind.
iemand die ik het liefst de hele dag met iedereen wil delen is sylvia witteman. zij is zo iemand die alles is wat ik graag wil zijn. en dan heeft ze ook nog zo'n ontzettend leuke man (hoofdredacteur van de volkskrant philippe remarque) , zo lijkt het althans, en ontzettend leuke kinderen. na het lezen van dit (verkorte versie) interview met haar en haar man in vrij nederland bedacht ik dat ik een gezin wil als zij hebben. later. als ik groot ben enzo. dan wil ik ook graag haar kooktalent erbij als het even kan.
ik heb al haar boeken verslonden, en was dan ook heel blij met dit cadeautje van mijn moeder. de recepten zijn ook echt de moeite waard, al is het alleen al om de verhalen. kopen dus! of lenen, maar dit zijn boeken die je wilt hébben. ik in ieder geval wel, al heb ik die afwijking met vrijwel alle boeken.
nu ik toch bezig ben,
keaton henson
(sweetheart, what have you done to us is ook zo mooi)
muziek is voor mij echt onmisbaar, zo ook afgelopen maandag. toen heb ik noodgedwongen mijn ontzettend lelijke kledingkast opgeruimd, aangezien ik de deur niet snel genoeg meer dicht kreeg voordat alles eruit viel. ik heb een hekel aan dat klusje dus muziek was een goede afleiding. zoals altijd heb ik me weer verbaasd over de hoeveelheid kleren die ik wel mooi vind maar nooit aan heb. zonde eigenlijk. van het eindresultaat heb ik maar geen foto gemaakt want het is weliswaar minder erg, maar nog niet bepaald netjes. ik heb geen geduld voor dit soort dingen, na een halve plank ben ik het wel weer zat en ga ik steeds slordiger opvouwen. om vervolgens te eindigen met alles op een hoop schuiven en dat op een plank proppen. er is hoop gelukkig. omdat mijn zusje belachelijk netjes kan opvouwen, heel veel geduld heeft en het nog léuk vindt ook om kledingkasten op te ruimen wacht ik wel tot zij het wil doen. ooit. de deur kan in ieder geval weer dicht.
(de vogelonderzetter die toevallig ook op deze foto staat is van emma b in utrecht. ben ik zo blij mee)
