wanneer kun je jezelf groen noemen? ik moest er aan denken omdat het een veelgebruikte term is, ook door mijzelf, en omdat ik een fanatiek lezeres van de weblog de groene meisjes ben. maar ben ik groen? ik eet vrijwel geen vlees, weinig vis, scheid mijn afval en probeer niet te lang te douchen. maar ik weet niet of dat mij nou groen maakt, bij gebrek aan een beter woord. groener dan iemand die de verwarming altijd op dertig heeft, kilo's vlees eet en drie auto's heeft. maar veel minder groen dan een keiharde veganist die zelfvoorzienend in een zelfgemaakt hutje woont.
ik denk dat het vooral belangrijk is dat je nadenkt over de keuzes die je maakt. en als je dat doet, kan ik me niet voorstellen dat je een kiloknaller kip koopt. zoals ik al eerder schreef: natuurlijk kan niet iedereen biologisch vlees betalen. maar eet dan minder! en hoe je ook denkt over vlees, dierenleed en kiloknallers; iedereen die kan nadenken weet dat de manier waarop we nu consumeren niet houdbaar is. vooral niet nu opkomende grootmachten als china en india óók auto's willen. en vlees, veel vlees. en dat is gewoon onmogelijk. op korte termijn kunnen, en zullen, we dat waarschijnlijk ook realiseren maar die vreugde zal van korte duur zijn. er is niet genoeg aarde voor de hoeveelheden voedsel die we als wereldbevolking willen, zo simpel is het geloof ik.
ik vind het belangrijk om na te denken over grote dingen als voedselvoorziening maar met mijn nadenken schiet de wereld natuurlijk niets op. zoals met veel dingen is het makkelijk om te zeggen wat je niet goed vindt maar wordt het pas moeilijk als je moet zeggen hoe het dan wel moet, en dat weet ik ook niet. gelukkig zijn er mensen als louise fresco, landbouw- en voedseldeskundige, die dat wél weet. haar nieuwe boek, hamburgers in het paradijs, staat bovenaan mijn verlanglijstje. ik hoop dat er meer mensen als zij zich uitspreken over de toekomst van ons voedsel en dat er naar ze geluisterd wordt. want dat is volgens mij hard nodig.
zaterdag 3 november 2012
zondag 28 oktober 2012
soepheimwee
deze soep heb ik met lisa gemaakt toen ze net in haarlem woonde. het was zo raar om bij mijn kleine zusje op bezoek te gaan in haar eigen huis, dat gevoel vergeet ik nooit meer. ik maak die soep vaak, maar hij is nooit meer zo lekker geworden als toen. lies heeft precies hetzelfde met deze soep. een raar verschijnsel wat ik vaker tegenkom; met precies dezelfde ingrediënten wordt iets de ene keer veel lekkerder dan de andere. heimwee naar de soep van die avond dus. en naar mijn zusje, die veel te ver weg woont.
fruit een ui met een teentje knoflook en wat chillivlokken in olijf- of kokosolie tot de ui zacht is en voeg een flinke stronk broccoli toe, in roosjes gesneden. bak even mee. voeg daarna groentebouillon toe tot de broccoli net onder staat. laat koken tot de groente zacht is en doe er twee eetlepels misopasta en een avocado bij. pureer tot een mooie gladde soep en serveer met fijngeknipte platte peterselie, pompoen- of zonnebloempitten en een scheutje lekkere olijfolie.
fruit een ui met een teentje knoflook en wat chillivlokken in olijf- of kokosolie tot de ui zacht is en voeg een flinke stronk broccoli toe, in roosjes gesneden. bak even mee. voeg daarna groentebouillon toe tot de broccoli net onder staat. laat koken tot de groente zacht is en doe er twee eetlepels misopasta en een avocado bij. pureer tot een mooie gladde soep en serveer met fijngeknipte platte peterselie, pompoen- of zonnebloempitten en een scheutje lekkere olijfolie.
appeltaartambitie
de lekkerste appeltaart die ik ooit heb gegeten is van winkel, op de noordermarkt in amsterdam. de enorme rij om te bestellen, vaak tot halverwege de straat, doet vermoeden dat meer mensen daar zo over denken. ik hoop dat ik daar snel weer appeltaart met slagroom eet maar tot die tijd heb ik een waardig alternatief. een rauw taartje met appeltaartambitie.
ik deed wat walnoten, amandelen, dadels, gedroogde vijgen, pompoenpitten en havermout met een scheutje lijnzaad- of zonnebloemolie, een scheutje appelsap en een snufje zout in het hakmolentje van mijn staafmixer. een keukenmachine is honderd keer handiger maar die heb ik niet. meng goed tot het een min of meer egale massa is. doe er wat meer appelsap bij als het niet aan elkaar blijft plakken. doe het mengsel op een stuk bakpapier of folie en maak het plat tot het een dikte heeft van ongeveer een centimeter. snijd vervolgens twee appels in parten, meng ze met wat citroensap, koekkruiden of kaneel en een beetje ahornsiroop of agave en verspreid over de bodem. bewaar in de koelkast.
(ik gebruikte goudreinetten, echte appeltaartappels maar je kunt elke appelsoort gebruiken die je wilt. de bodem is meer een idee dan een recept, ik heb altijd allerlei soorten noten en gedroogde vruchten maar je kunt het ook van alleen walnoten en dadels maken. of van gedroogde abrikozen en amandelen. of van walnoten en rauwe cacao, belegd met peer. of, of, of. mogelijkheden genoeg. de geweldige onderzetter is overigens van emma b., de leukste woonwinkel van nederland)
ik deed wat walnoten, amandelen, dadels, gedroogde vijgen, pompoenpitten en havermout met een scheutje lijnzaad- of zonnebloemolie, een scheutje appelsap en een snufje zout in het hakmolentje van mijn staafmixer. een keukenmachine is honderd keer handiger maar die heb ik niet. meng goed tot het een min of meer egale massa is. doe er wat meer appelsap bij als het niet aan elkaar blijft plakken. doe het mengsel op een stuk bakpapier of folie en maak het plat tot het een dikte heeft van ongeveer een centimeter. snijd vervolgens twee appels in parten, meng ze met wat citroensap, koekkruiden of kaneel en een beetje ahornsiroop of agave en verspreid over de bodem. bewaar in de koelkast.
(ik gebruikte goudreinetten, echte appeltaartappels maar je kunt elke appelsoort gebruiken die je wilt. de bodem is meer een idee dan een recept, ik heb altijd allerlei soorten noten en gedroogde vruchten maar je kunt het ook van alleen walnoten en dadels maken. of van gedroogde abrikozen en amandelen. of van walnoten en rauwe cacao, belegd met peer. of, of, of. mogelijkheden genoeg. de geweldige onderzetter is overigens van emma b., de leukste woonwinkel van nederland)
vrijdag 26 oktober 2012
tegenstrijd
met elke kilo die ik afviel, kwam er achteraf gezien een beetje anorexia bij. hoewel gewicht niet alles zegt, je doodongelukkig kunt zijn met een gezond gewicht en intens gelukkig met ondergewicht, heb ik de invloed van mijn lage gewicht steeds een beetje opzij geschoven. mijn doel was niet om af te vallen, maar elke kilo die er af ging kwam er niet meer bij. aankomen was een nachtmerrie maar wel weer een stap in de richting van beter worden en dus ook goed, of op zijn minst noodzakelijk. die tegenstrijdigheid is exemplarisch voor de hele ziekte. voortdurend schreeuwen je gevoel en je verstand elkaar tegen. natuurlijk wist ik dat het belachelijk was om zo weinig te wegen. natuurlijk wilde ik niet naar een kliniek. natuurlijk wist ik dat ik er niet uitzag. natuurlijk zag ik de starende en afkeurende, soms zelfs licht walgende blikken van mensen op straat en op mijn werk. en het belangrijkste: natuurlijk snapte ik dat het afschuwelijk was voor mensen die van me hielden om me zo te zien.
in het beginstadium van mijn eetprobleem bleef ik op ongeveer hetzelfde gewicht en viel ik hooguit een paar kilo af. ik was er de hele dag mee bezig maar dat was niet aan me te zien. en dus bleef mijn probleem van mij. dat veranderde toen ik begon af te vallen. ineens werd het zichtbaar en voelden mensen zich gelegitimeerd om er iets van te vinden en er zelfs iets van te zeggen. ik vond het vreselijk, maar kon er niets mee. net zoals ik niets kon met het dreigen van opgenomen worden in een kliniek, een schrikbeeld. nadat ik in overleg met de huisarts en mijn therapeute een ondergrens qua gewicht had afgesproken, veranderde er weinig. ik bleef afvallen, omdat ik er gewoon écht bijna geen invloed op had. en ik denk dat dat een van de grootste misverstanden is. natuurlijk heb je eigen verantwoordelijkheid en heb je iets van invloed, zoals ik al eerder heb geschreven. maar als je anorexia hebt ben je ziek. en die ziekte is vrijwel allesbepalend.
het ondergewicht op zich zorgde voor allerlei problemen. fysiek; bijvoorbeeld doordat zitten en liggen pijn deed, mijn klieren altijd opgezet waren, ik het altijd heel erg koud had, veel te vaak ziek was, vaak vreselijke buikpijn had en nog honderd vervelende dingen. maar dat was veel minder erg dan merken hoe ik zelf veranderde. ik was somber, moest belachelijk vaak huilen, was kortaf en extreem prikkelbaar. vooral mijn ouders en lisa moesten het vaak ontgelden. op de dagen dat ik had gewerkt mochten ze me niet bellen, dat eindigde namelijk altijd in een drama. ik was onaardig, egoïstisch en huilerig. dat was ik vaak maar na een dag aardig doen tegen iedereen op mijn werk al helemaal. en ik was vooral heel erg eenzaam. want niemand kon me helpen, ik moest het zelf doen. die woorden had ik vaak gehoord, en gelezen. maar ik vroeg me altijd af wat ik dan in godsnaam zelf moest doen. beter worden ja, maar hoe dan? nu lijkt het alsof dit allemaal bewuste processen zijn, waar je over nadenkt en bij stilstaat. maar ik ging echt niet bedenken hoe erg het allemaal was, dan was ik namelijk wel in bed blijven liggen. het ziek zijn werd ook de motor waar ik op draaide, gek genoeg.
nu ben ik langzaam beter aan het worden en dus ook aan het aankomen. maar dat is in tegenstelling tot eerdere pogingen niet meer alleen vreselijk. ik vind het heel erg moeilijk. en ik weeg me bijna nooit omdat ik bang ben dat het me weer helemaal gaat beheersen. maar ik kan me er nu een beetje bij neerleggen en mijn gezonde verstand krijg langzaam iets meer grip op mijn zieke verstand. ik hoop dat die eerste het wint en het inderdaad zo is dat ik leer om een normaal leven te hebben. ook al is dat een normaal leven met anorexia op de achtergrond. want wat lijkt dat me heerlijk.
in het beginstadium van mijn eetprobleem bleef ik op ongeveer hetzelfde gewicht en viel ik hooguit een paar kilo af. ik was er de hele dag mee bezig maar dat was niet aan me te zien. en dus bleef mijn probleem van mij. dat veranderde toen ik begon af te vallen. ineens werd het zichtbaar en voelden mensen zich gelegitimeerd om er iets van te vinden en er zelfs iets van te zeggen. ik vond het vreselijk, maar kon er niets mee. net zoals ik niets kon met het dreigen van opgenomen worden in een kliniek, een schrikbeeld. nadat ik in overleg met de huisarts en mijn therapeute een ondergrens qua gewicht had afgesproken, veranderde er weinig. ik bleef afvallen, omdat ik er gewoon écht bijna geen invloed op had. en ik denk dat dat een van de grootste misverstanden is. natuurlijk heb je eigen verantwoordelijkheid en heb je iets van invloed, zoals ik al eerder heb geschreven. maar als je anorexia hebt ben je ziek. en die ziekte is vrijwel allesbepalend.
het ondergewicht op zich zorgde voor allerlei problemen. fysiek; bijvoorbeeld doordat zitten en liggen pijn deed, mijn klieren altijd opgezet waren, ik het altijd heel erg koud had, veel te vaak ziek was, vaak vreselijke buikpijn had en nog honderd vervelende dingen. maar dat was veel minder erg dan merken hoe ik zelf veranderde. ik was somber, moest belachelijk vaak huilen, was kortaf en extreem prikkelbaar. vooral mijn ouders en lisa moesten het vaak ontgelden. op de dagen dat ik had gewerkt mochten ze me niet bellen, dat eindigde namelijk altijd in een drama. ik was onaardig, egoïstisch en huilerig. dat was ik vaak maar na een dag aardig doen tegen iedereen op mijn werk al helemaal. en ik was vooral heel erg eenzaam. want niemand kon me helpen, ik moest het zelf doen. die woorden had ik vaak gehoord, en gelezen. maar ik vroeg me altijd af wat ik dan in godsnaam zelf moest doen. beter worden ja, maar hoe dan? nu lijkt het alsof dit allemaal bewuste processen zijn, waar je over nadenkt en bij stilstaat. maar ik ging echt niet bedenken hoe erg het allemaal was, dan was ik namelijk wel in bed blijven liggen. het ziek zijn werd ook de motor waar ik op draaide, gek genoeg.
nu ben ik langzaam beter aan het worden en dus ook aan het aankomen. maar dat is in tegenstelling tot eerdere pogingen niet meer alleen vreselijk. ik vind het heel erg moeilijk. en ik weeg me bijna nooit omdat ik bang ben dat het me weer helemaal gaat beheersen. maar ik kan me er nu een beetje bij neerleggen en mijn gezonde verstand krijg langzaam iets meer grip op mijn zieke verstand. ik hoop dat die eerste het wint en het inderdaad zo is dat ik leer om een normaal leven te hebben. ook al is dat een normaal leven met anorexia op de achtergrond. want wat lijkt dat me heerlijk.
donderdag 25 oktober 2012
ondergeschoven
graan is ondergeschoven eten. in ieder geval wel buiten die-hard natuurwinkelkringen. dat is jammer want het is veelzijdig, lekker en gezond. er zijn zo veel soorten dat ik nog lang niet alles heb geprobeerd maar ik ben hard op weg. tot nu toe is gerst mijn favoriet, en dan met name de gepelde korrel. die heet dan parelgort, pearl barley in het engels, en is ontzettend lekker. bij marqt verkopen ze nu een perfecte salade van gerst met peer en feta. op mijn lijf geschreven. en die probeerde ik na te maken, alleen had ik geen gerst maar alleen parelgort.
kook de parelgort in gezouten water, nadat je het goed gespoeld hebt in een zeef, in ongeveer veertig minuten beetgaar. dat doe je in de verhouding een deel gort, drie delen water. laat je niet misleiden door de verpakking want daar staat op dat de verhouding een op twee moet zijn maar dat eindigt in een aangekoekt drama. je hebt maar een klein beetje nodig, ik kook meestal ongeveer honderd gram voor twee personen. ondertussen kun je een rijpe peer in stukjes snijden, een halve rode ui fijn snipperen en een dressing kloppen van drie eetlepels olijfolie, twee eetlepels (goede!) rode balsamicoazijn, twee eetlepels appelazijn, zout en peper. doe de gerst in een kom, doe de ui en peer erbij en verkruimel er wat lekkere feta over. rasp er de schil van een onbespoten citroen over en knip er wat platte peterselie over fijn. breng op smaak met zout en peper.
(de geraspte citroen maakt echt alle verschil. sla dat dus vooral niet over. voor een vegan versie zou je de feta moeten weglaten maar dat zorgt wel voor een spectaculaire smaakcombinatie. zijn er eigenlijk goede veganistische alternatieven voor het ziltige en frisse van kaas als feta en jonge geitenkaas?)
kook de parelgort in gezouten water, nadat je het goed gespoeld hebt in een zeef, in ongeveer veertig minuten beetgaar. dat doe je in de verhouding een deel gort, drie delen water. laat je niet misleiden door de verpakking want daar staat op dat de verhouding een op twee moet zijn maar dat eindigt in een aangekoekt drama. je hebt maar een klein beetje nodig, ik kook meestal ongeveer honderd gram voor twee personen. ondertussen kun je een rijpe peer in stukjes snijden, een halve rode ui fijn snipperen en een dressing kloppen van drie eetlepels olijfolie, twee eetlepels (goede!) rode balsamicoazijn, twee eetlepels appelazijn, zout en peper. doe de gerst in een kom, doe de ui en peer erbij en verkruimel er wat lekkere feta over. rasp er de schil van een onbespoten citroen over en knip er wat platte peterselie over fijn. breng op smaak met zout en peper.
(de geraspte citroen maakt echt alle verschil. sla dat dus vooral niet over. voor een vegan versie zou je de feta moeten weglaten maar dat zorgt wel voor een spectaculaire smaakcombinatie. zijn er eigenlijk goede veganistische alternatieven voor het ziltige en frisse van kaas als feta en jonge geitenkaas?)
zaterdag 20 oktober 2012
gestolen
dit recept is van mijn zusje en heb ik aangepast aan mijn eigen smaak. het is makkelijk, herfstig en heel erg lekker. lisa maakt het zonder de extra chilivlokken en appel maar ik hou van pittig en de appel maakt het iets zoeter.
fruit een ui met twee teentjes knoflook en doe er na een paar minuten een in stukjes gesneden pompoen en twee winterwortels bij, met een flinke eetlepel currypasta, een eetlepel kerriepoeder en wat gedroogde chilivlokken. bak even en voeg een half blik kikkererwten of witte bonen toe en een in stukjes gesneden appel met een beetje kaneel. blus af met een scheut witte wijn en doe er een blikje (biologische) kokosmelk bij en wat groentebouillon (van een blokje) tot de groenten net onder staan. laat zachtjes koken tot de groenten zacht zijn en pureer het geheel. proef op zout en peper en serveer in mooie kommetjes met wat platte peterselie of koriander als je dat hebt.
fruit een ui met twee teentjes knoflook en doe er na een paar minuten een in stukjes gesneden pompoen en twee winterwortels bij, met een flinke eetlepel currypasta, een eetlepel kerriepoeder en wat gedroogde chilivlokken. bak even en voeg een half blik kikkererwten of witte bonen toe en een in stukjes gesneden appel met een beetje kaneel. blus af met een scheut witte wijn en doe er een blikje (biologische) kokosmelk bij en wat groentebouillon (van een blokje) tot de groenten net onder staan. laat zachtjes koken tot de groenten zacht zijn en pureer het geheel. proef op zout en peper en serveer in mooie kommetjes met wat platte peterselie of koriander als je dat hebt.
instant
als ik boodschappen doe, ben ik altijd verbaasd over de eindeloze hoeveelheid pakjes, zakjes en kant-en-klaarmaaltijden. het lijkt tegenstrijdig. aan de ene kant is het ene na het andere kookprogramma op televisie, zijn kookboeken van bekende chefs niet aan te slepen en wil iedere zichzelf respecterende thuiskok op zijn minst een professionele messenset. aan de andere kant is er dat enorme aanbod gemakzucht. natuurlijk is het soms moeilijk om te bedenken wat je nú weer moet eten. en dan heb ik het nog makkelijk in mijn eentje, laat staan als je iedere dag voor een hongerig gezin met allemaal andere voor- en afkeuren moet koken. maar is het nu echt makkelijker om lasagne uit een pakje te maken dan om het zelf te bedenken? en is het googelen van een recept voor kip korma niet even makkelijk als het lezen van de achterkant van een pak? lekkerder in ieder geval, lijkt me. en gezonder. als je zelf nadenkt over je eten, ben je volgens mij ook een stuk beter in staat om in te spelen op wat er in het seizoen of de aanbieding is of wat je nog in de koelkast hebt. improviseren. en dat kan met heel weinig ingrediënten. zoals in deze curry, sneller dan menig (elk?) pakje en bestaande uit dingen die ik altijd in huis heb.
doe ongeveer drie eetlepels groene, rode of gele currypasta in een pan met dikke bodem en verwarm op redelijk hoog vuur ongeveer een halve minuut. giet er een blikje kokosmelk bij en roer tot de currypasta helemaal is opgelost. ik vind het lekker om er ook een paar gedroogde limoenbladeren (kaffir, kun je kopen bij de toko) bij te doen maar dat hoeft niet. ik deed er een stukje in plakjes gesneden stevige tofu bij, een handje in plakjes gesneden (kastanje)champignons, een handje bevroren tuinerwten en een handje bevroren sojaboontjes (edamame, ook bij de toko te koop). doe de deksel op de pan en laat even koken, tot je de groenten gaar genoeg vindt. schep in een mooi kommetje en bestrooi met koriander of thaise basilicum en een beetje limoensap en vissaus als je dat hebt. breng anders in ieder geval nog op smaak met zout en peper, als het te flauw is kun je er ook nog een beetje currypasta bij doen. je kunt er rijst bij eten als je het voedzamer wilt maken.
doe ongeveer drie eetlepels groene, rode of gele currypasta in een pan met dikke bodem en verwarm op redelijk hoog vuur ongeveer een halve minuut. giet er een blikje kokosmelk bij en roer tot de currypasta helemaal is opgelost. ik vind het lekker om er ook een paar gedroogde limoenbladeren (kaffir, kun je kopen bij de toko) bij te doen maar dat hoeft niet. ik deed er een stukje in plakjes gesneden stevige tofu bij, een handje in plakjes gesneden (kastanje)champignons, een handje bevroren tuinerwten en een handje bevroren sojaboontjes (edamame, ook bij de toko te koop). doe de deksel op de pan en laat even koken, tot je de groenten gaar genoeg vindt. schep in een mooi kommetje en bestrooi met koriander of thaise basilicum en een beetje limoensap en vissaus als je dat hebt. breng anders in ieder geval nog op smaak met zout en peper, als het te flauw is kun je er ook nog een beetje currypasta bij doen. je kunt er rijst bij eten als je het voedzamer wilt maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)