na mijn werk heb ik meestal geen zin om uitgebreid te koken. het volgende recept is dan ook een van mijn lievelingsdingen om te eten als ik een lange dag heb gehad.
snijd een bak champignons in plakjes en doe ze in een koekenpan. als ze een beetje bruin zijn voeg je een gesnipperde ui en een beetje kokosolie toe. als de ui zacht is, doe je er een teentje knoflook uit de pers bij, een half blokje groentebouillon en wat chilivlokken. verkruimel er vervolgens een stuk tofu boven, bij voorkeur uitgelekt. bak even en bestrooi met een paar eetlepels edelgistvlokken. laat een paar minuten bakken en voeg een paar handjes verse spinazie toe. warm door en serveer met wat geroosterde pitten. je kunt het zo eten maar het is ook een perfecte vulling voor tortilla's of voor op en bij een broodje.
(kokosolie, in plaats van olijfolie. hierom)
donderdag 18 oktober 2012
honger
maar heb je dan geen honger? die vraag is me de afgelopen jaren talloze keren gesteld. mijn antwoord bleef hetzelfde. natuurlijk had ik dat, ik mócht het alleen niet. ik mocht geen eten, en dus ook geen honger. zelfs voor mezelf is het moeilijk voor te stellen dat ik nog maar pas geleden hele dagen werkte zonder iets te eten. en de honger werd minder. veel minder zelfs. in ieder geval voelde ik het niet meer als honger. het was ook geen vraag of ik zou eten of niet, misschien dat dat wel het meest bepalend was. je vraagt je niet af of je wel of niet iets gaat eten omdat eten geen optie is, uitgesloten. mijn lichaam negeren, dat is iets waar ik in de afgelopen jaren heel goed in ben geworden.
nu ik normaler eet en ik in ieder geval altijd ontbijt, heb ik weer honger. en geef ik daar meestal aan toe. omdat eten nu eenmaal iets is wat moet gebeuren. ook als ik geen honger heb. liever zelfs, omdat je bloedsuikerspiegel dan nog niet zodanig laag is dat iets eten je een voldaan gevoel geeft en je niet blijft dooreten. een hele nieuwe wereld, met bijbehorende nieuwe problemen. want wanneer geef je toe aan dat gevoel, en wanneer niet? het vertrouwen in mijn eigen lichaam en hongergevoel is weg en ik denk dat het nog wel even duurt voordat dat weer terug is. voorlopig, en misschien wel altijd, is dat moeilijk. maar niet zo moeilijk als dagen achter elkaar niets eten met het idee dat het iets is wat je eigen domme schuld is. daarnaar wil ik niet terug, nooit meer alsjeblieft.
nu ik normaler eet en ik in ieder geval altijd ontbijt, heb ik weer honger. en geef ik daar meestal aan toe. omdat eten nu eenmaal iets is wat moet gebeuren. ook als ik geen honger heb. liever zelfs, omdat je bloedsuikerspiegel dan nog niet zodanig laag is dat iets eten je een voldaan gevoel geeft en je niet blijft dooreten. een hele nieuwe wereld, met bijbehorende nieuwe problemen. want wanneer geef je toe aan dat gevoel, en wanneer niet? het vertrouwen in mijn eigen lichaam en hongergevoel is weg en ik denk dat het nog wel even duurt voordat dat weer terug is. voorlopig, en misschien wel altijd, is dat moeilijk. maar niet zo moeilijk als dagen achter elkaar niets eten met het idee dat het iets is wat je eigen domme schuld is. daarnaar wil ik niet terug, nooit meer alsjeblieft.
dinsdag 16 oktober 2012
stamppotbestaansrecht
de regen slaat tegen het raam en de zuidenwind probeert mijn huis om te laten waaien. echt weer voor soep. of stamppot. andijvie! andijviestamppot vind ik ultiem wintereten maar het is wel een beetje zwaar. en er zit vaak vlees in. en vlees bij. bij deze dus een lichtere, vegan andijviestamppot. en zorg dat je te veel maakt zodat je het restje de volgende dag kunt opbakken in een koekenpan. nog lekkerder.
kook twee middelgrote zoete aardappels, in grove stukken gesneden, in water met zout. duurt ongeveer een kwartiertje, prik er even in met een vork om te kijken of ze al gaar zijn. giet af en zet opzij. snipper ondertussen een ui en doe die met een fijngesneden teentje knoflook en wat kokosolie in een grote braadpan of koekenpan. als de ui zacht is verkruimel je er een stukje gerookte tofu over en bak je dat even mee. na een paar minuten kunnen de zoete aardappels erbij. blus het even af met een scheutje sinaasappelsap en zet het vuur zacht. na een paar minuten kun je de aardappels een beetje fijnprakken met een vork en kan de andijvie erbij. zo veel of weinig als je lekker vindt, ik hou van veel andijvie omdat het lekker knapperig is. warm het nog even door, kruid met peper en zout en serveer in mooie kommetjes.
(ik gebruikte gerookte tofu maar je kunt ook gewone stevige tofu gebruiken. die moet je eigenlijk even uit laten lekken. wikkel de tofu in keukenpapier en zet er iets zwaars op, minstens een half uur. als ik haast heb sla ik dit over, naar mijn idee maakt het geen levensgroot verschil maar tofukenners denken daar anders over. het is ook lekker om de aardappels af te blussen met een scheutje amandelmelk in plaats van sinaasappelsap. overigens: aangezien er van stampen niet echt sprake is heeft dit misschien geen stamppotbestaansrecht. hoe heet het dan? prakpot? bij gebrek aan een beter woord dus, wederom)
kook twee middelgrote zoete aardappels, in grove stukken gesneden, in water met zout. duurt ongeveer een kwartiertje, prik er even in met een vork om te kijken of ze al gaar zijn. giet af en zet opzij. snipper ondertussen een ui en doe die met een fijngesneden teentje knoflook en wat kokosolie in een grote braadpan of koekenpan. als de ui zacht is verkruimel je er een stukje gerookte tofu over en bak je dat even mee. na een paar minuten kunnen de zoete aardappels erbij. blus het even af met een scheutje sinaasappelsap en zet het vuur zacht. na een paar minuten kun je de aardappels een beetje fijnprakken met een vork en kan de andijvie erbij. zo veel of weinig als je lekker vindt, ik hou van veel andijvie omdat het lekker knapperig is. warm het nog even door, kruid met peper en zout en serveer in mooie kommetjes.
(ik gebruikte gerookte tofu maar je kunt ook gewone stevige tofu gebruiken. die moet je eigenlijk even uit laten lekken. wikkel de tofu in keukenpapier en zet er iets zwaars op, minstens een half uur. als ik haast heb sla ik dit over, naar mijn idee maakt het geen levensgroot verschil maar tofukenners denken daar anders over. het is ook lekker om de aardappels af te blussen met een scheutje amandelmelk in plaats van sinaasappelsap. overigens: aangezien er van stampen niet echt sprake is heeft dit misschien geen stamppotbestaansrecht. hoe heet het dan? prakpot? bij gebrek aan een beter woord dus, wederom)
maandag 15 oktober 2012
groentehaat
er is veel groentehaat. of op zijn minst groenteweerstand. terwijl koks als yotam ottolenghi de wereld veroveren met zijn overwegend vegetarische restaurants en kookboeken, blijven veel mensen sceptisch over een vegetarische of veganistische levensstijl. 'mensen hebben vlees nodig en ik heb geen geld voor biologisch vlees' is een veel gehoord excuus om lekker kiloknallers te blijven kopen. natuurlijk kan niet iedereen biologisch vlees betalen maar ik ben er stellig van overtuigd dat er meer dan genoeg goede alternatieven zijn. minder vlees eten bijvoorbeeld. en meer groenten.
als ik aan iemand vertel wat ik de dag ervoor heb gegeten, zijn de reacties meestal nou niet bepaald onverdeeld positief. met name broccoli en bloemkool moeten het ontgelden. en laat die laatste nou net mijn lievelingsgroente zijn. of in ieder geval een van mijn lievelings.
snijd een bloemkool in roosjes en doe het op een velletje bakpapier in de oven met olijfolie, zout en peper. wacht tot de randjes bruin zijn, duurt ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. het lekkerst is als je er na een kwartiertje wat amandelen bij doet, die roosteren dan lekker mee met de kool. maak ondertussen een dressing van twee eetlepels tahin, vier eetlepels olijfolie, een eetlepel citroensap, een teentje knoflook uit de pers, een eetlepel maanzaad, zout en peper. eet met verse spinazie op rucola als salade, bestrooid met zonnebloem- en/of pompoenpitten.
als ik aan iemand vertel wat ik de dag ervoor heb gegeten, zijn de reacties meestal nou niet bepaald onverdeeld positief. met name broccoli en bloemkool moeten het ontgelden. en laat die laatste nou net mijn lievelingsgroente zijn. of in ieder geval een van mijn lievelings.
snijd een bloemkool in roosjes en doe het op een velletje bakpapier in de oven met olijfolie, zout en peper. wacht tot de randjes bruin zijn, duurt ongeveer een half uurtje op tweehonderd graden. het lekkerst is als je er na een kwartiertje wat amandelen bij doet, die roosteren dan lekker mee met de kool. maak ondertussen een dressing van twee eetlepels tahin, vier eetlepels olijfolie, een eetlepel citroensap, een teentje knoflook uit de pers, een eetlepel maanzaad, zout en peper. eet met verse spinazie op rucola als salade, bestrooid met zonnebloem- en/of pompoenpitten.
restverwerking
als ik quinoa kook, heb ik altijd iets over. vooral omdat ik dan met goede bedoelingen en in het kader van lekker makkelijk voor later te veel maak en je quinoa niet lang kunt bewaren. nu zijn er allerlei recepten om iets met die restjes te doen maar meestal is dat veel werk. uit pure luiheid maakte ik dit en dat bleek erg lekker. het is meer een idee dan een recept want het hangt helemaal af van de hoeveelheid restjes die je hebt. wat je bij de quinoa doet maakt niet zo veel uit, dit is wat ik nog had.
doe het restje quinoa, in mijn geval was dat ongeveer 2 cups, in een ruime kom. fruit in een koekenpan een uitje met een teentje knoflook en doe er een paar flinke handen spinazie bij tot die geslonken is. bestrooi met wat edelgistvlokken. doe het mengsel bij de quinoa, samen met twee eieren. meng goed. ik deed er verder wat zachte geitenkaas, een handje geroosterde amandelen, een handje ontdooide sojaboontjes (edamame) en een handje in luciferreepjes gesneden dadels bij. doe het mengsel in een mengvorm, bestrooi met zonnebloem- en/of pomoenpitten en bak ongeveer dertig minuten in een cakevorm op in de oven op honderdtachtig graden. eet met groene sla.
(voor een shortcut: vergeet het fruiten van het uitje met de spinazie en doe die er gewoon rauw bij. voor de vegan versie kun je de eieren weglaten en een egg-replacer gebruiken of een lijnzaad ei maken: 1 ei = 1 el gemalen lijnzaad in 3 tl water. je kunt het ook helemaal weglaten maar dan valt alles wel uit elkaar en het idee van het bakken in een cakevorm is vooral dat je er prachtige plakken van kunt snijden. de geitenkaas kun je weglaten)
doe het restje quinoa, in mijn geval was dat ongeveer 2 cups, in een ruime kom. fruit in een koekenpan een uitje met een teentje knoflook en doe er een paar flinke handen spinazie bij tot die geslonken is. bestrooi met wat edelgistvlokken. doe het mengsel bij de quinoa, samen met twee eieren. meng goed. ik deed er verder wat zachte geitenkaas, een handje geroosterde amandelen, een handje ontdooide sojaboontjes (edamame) en een handje in luciferreepjes gesneden dadels bij. doe het mengsel in een mengvorm, bestrooi met zonnebloem- en/of pomoenpitten en bak ongeveer dertig minuten in een cakevorm op in de oven op honderdtachtig graden. eet met groene sla.
(voor een shortcut: vergeet het fruiten van het uitje met de spinazie en doe die er gewoon rauw bij. voor de vegan versie kun je de eieren weglaten en een egg-replacer gebruiken of een lijnzaad ei maken: 1 ei = 1 el gemalen lijnzaad in 3 tl water. je kunt het ook helemaal weglaten maar dan valt alles wel uit elkaar en het idee van het bakken in een cakevorm is vooral dat je er prachtige plakken van kunt snijden. de geitenkaas kun je weglaten)
later
ik denk dat anorexia nooit meer uit je hoofd zal verdwijnen. anorexia besluit mee over iedere hap in je mond. misschien moet een definitief afscheid tussen jullie ook niet het doel zijn maar moet je alleen meer je eigen gang gaan.dit is een stukje uit motel de jong, waarin rianne meijer te gast was. dit is wat het is volgens mij. een tijdje geleden leek het me een beetje slap om genoegen te nemen met een leven waarin anorexia nog wel is, maar dan minder. nu denk ik dat het mijn beste optie is en een haalbaar doel.
in een interview met olga zuiderhoek in nrc handelsblad van de geweldige coen verbraak dit weekend zei ze dat er steeds vaker uren zijn waarin ze niet aan haar overleden man denkt. voor mij geldt in die zin hetzelfde: ik heb steeds vaker uren waarin ik niet aan mijn eetprobleem denk. het is niet zo dat ik uren per dag besteed aan mijmeren over het probleem zelf, het is er gewoon steeds. soms iets meer op de achtergrond, soms meer aanwezig. dat ik nu op mijn werk koffie voor mezelf kan maken met volle melk zonder na te denken over de calorische waarde is al geweldig. dat ik nu ontbijt zonder eerst af te wegen of ik daar wel genoeg uitgehongerd voor ben is geweldiger. ik had altijd een hekel aan de theorieën over de anorexiastem in je en dat heb ik nog steeds omdat ik vind dat het lijkt alsof je daarmee geen verantwoordelijkheid neemt voor je gedrag. toch denk ik nu dat er wel een kern van waarheid in zit. die stem, om het dan maar zo te noemen, wordt steeds iets zachter. en dat duurt lang, veel te lang. ik dacht steeds dat er een moment zou komen waarop ik beter was maar ik geloof dat het geen moment is maar een veel te geleidelijk proces. die uren waarin ik niet meer aan anorexia denk, in al haar vormen, dát is het beter worden. eten zonder af te wegen hoe noodzakelijk het is om dat te doen, is beter worden. net als weer zin hebben om plannen te maken en energie hebben om op te staan. beter worden is ook dat het meestal nog helemaal niet goed gaat en het veel te lang duurt. maar laat dat in godsnaam maar het ergste zijn.
donderdag 4 oktober 2012
vistoffee
zalm is misschien niet het meest uitdagende en originele ingrediënt dat er bestaat, maar wel een van de lekkerste. ik gaar zalm meestal in de oven, gewikkeld in aluminiumfolie. op die manier blijft de vis mooi zacht en door de oven op een lage temperatuur te zetten gaart het niet te snel. zoals ik van jeordy leerde: als je vis op een te hoge temperatuur bereidt, gaan de eiwitten kapot. dat kun je zien aan het witte laagje dat er dan aan de buitenkant van de vis ontstaat. door de oven op maximaal op honderdvijftig graden te zetten, voorkom je dat én droogt de vis niet zo snel uit. hoe lang je de vis in de oven doet, is afhankelijk van de grootte van het stukje, van je oven en van je smaak.
zalm en witte miso houden van elkaar. een half uurtje voordat je wilt gaan eten, smeer je een stukje ontdooide of verse zalm daarom in met een mengsel van gelijke delen witte misopasta en olijfolie en een teentje knoflook uit de pers met een beetje zout. zet het even weg en verwarm de oven voor op honderdvijftig graden. in de tussentijd maak ik er linzen bij omdat ik dat heel lekker vind in combinatie met zalm. hiervoor snipper je een sjalotje of een kleine ui en snijd je een teentje knoflook fijn. doe dat samen met een flinke scheut olijfolie in een pan op een laag vuurtje. als de ui glazig is, doe je er ongeveer driehonderd gram gekookte linzen bij. laat ongeveer tien minuten warm worden terwijl je af en toe roert. de zalm kun je nu in een driedubbelgevouwen stuk aluminiumfolie vouwen, samen met de marinade. zorg dat het pakketje goed dicht zit, ik vouw het meestal in een toffeevorm. doe in de oven, na een kwartiertje is de zalm net gaar maar nog aan de rauwe kant. precies zoals ik het wil. ondertussen zijn de linzen ook klaar. doe ze in een kom samen met een paar handen rauwe spinazie en meng voorzichtig. giet er nog een beetje olijfolie en een beetje lekkere azijn over, bestrooi met pitten en eet met de zalm.
(ik vind het lekkerder om linzen zelf te koken omdat die meestal steviger blijven dan linzen uit een blik. er zijn heel veel soorten, neem in ieder geval niet de rode linzen. die zijn wel geschikt voor soep maar vallen snel uit elkaar en zijn voor een salade dus niet handig. als je weinig tijd hebt, zijn kant-en-klare linzen een goede optie. bonduelle heeft blikken met minder vocht waardoor de linzen wat meer bite houden. hetzelfde geldt trouwens voor kikkererwten, die van bonduelle vind ik echt verreweg het lekkerste)
zalm en witte miso houden van elkaar. een half uurtje voordat je wilt gaan eten, smeer je een stukje ontdooide of verse zalm daarom in met een mengsel van gelijke delen witte misopasta en olijfolie en een teentje knoflook uit de pers met een beetje zout. zet het even weg en verwarm de oven voor op honderdvijftig graden. in de tussentijd maak ik er linzen bij omdat ik dat heel lekker vind in combinatie met zalm. hiervoor snipper je een sjalotje of een kleine ui en snijd je een teentje knoflook fijn. doe dat samen met een flinke scheut olijfolie in een pan op een laag vuurtje. als de ui glazig is, doe je er ongeveer driehonderd gram gekookte linzen bij. laat ongeveer tien minuten warm worden terwijl je af en toe roert. de zalm kun je nu in een driedubbelgevouwen stuk aluminiumfolie vouwen, samen met de marinade. zorg dat het pakketje goed dicht zit, ik vouw het meestal in een toffeevorm. doe in de oven, na een kwartiertje is de zalm net gaar maar nog aan de rauwe kant. precies zoals ik het wil. ondertussen zijn de linzen ook klaar. doe ze in een kom samen met een paar handen rauwe spinazie en meng voorzichtig. giet er nog een beetje olijfolie en een beetje lekkere azijn over, bestrooi met pitten en eet met de zalm.
(ik vind het lekkerder om linzen zelf te koken omdat die meestal steviger blijven dan linzen uit een blik. er zijn heel veel soorten, neem in ieder geval niet de rode linzen. die zijn wel geschikt voor soep maar vallen snel uit elkaar en zijn voor een salade dus niet handig. als je weinig tijd hebt, zijn kant-en-klare linzen een goede optie. bonduelle heeft blikken met minder vocht waardoor de linzen wat meer bite houden. hetzelfde geldt trouwens voor kikkererwten, die van bonduelle vind ik echt verreweg het lekkerste)
Abonneren op:
Posts (Atom)