plotseling hield hij er na een laatste krachtinspanning mee op: mijn lieve staafmixer. ik kreeg hem van mijn moeder toen ik op mezelf ging wonen, ruim vijf jaar geleden. hij heeft talloze soepen, dressings, dips en smoothies liefdevol vermorzeld maar vond het genoeg geweest. omdat ik bijna elke dag een staafmixer nodig heb, moest ik snel afscheid nemen en meteen nieuwe kopen. die heb ik nu, een betere zelfs. toch mis ik mijn oude. om te wennen maakte ik maar meteen een heleboel soep, om te beginnen deze romige soep zonder room van knolselderij, appel en avocado.
begin met de knolselderij. dat is een gedoe waarbij ik regelmatig bijna mijn vingers verlies.(mijn moeder is tijdens dit karwei ooit een stukje duim verloren dus we hebben hier te maken met een familietrauma). er is volgens mij geen handige manier dus schil en snijd hem op een manier die je het beste lijkt. het is wel belangrijk om de stukken niet te groot te snijden want anders duurt het eeuwig voor je de soep kunt pureren. fruit vervolgens twee uien in een beetje kokosolie ongeveer vijf minuten, tot de ui zacht is. doe er een teentje knoflook, wat chilivlokken, de knolselderij, en een appel in blokjes bij en bak even mee. blus af met genoeg groentebouillon tot alles net onder water staat en kook tot je de knolselderij makkelijk kunt inprikken met een vork. doe er dan een halve (of een hele) avocado bij en pureer de soep mooi glad. serveer met een beetje fijngeknipte platte peterselie en mijn eeuwige geroosterde pitten.
zondag 18 november 2012
echt
en ineens is het echt: mijn artikel is geplaatst. op de weblog die bij mijn favorieten staat en ik bijna dagelijks even bekijk: de groene meisjes. moeilijk om uit te leggen hoe groot dat precies is maar zoals mijn oma al treffend verwoordde: het is een soort uit de kast komen! en hoewel het een grapje was, klopt het wel een beetje. ik heb niet echt een geheim gemaakt van mijn eetprobleem, ook omdat het op een gegeven moment zo zichtbaar was dat er niet echt sprake kon zijn van een geheim. mijn favoriete gespreksonderwerp was en is het niet, en ik begin er vrijwel nooit uit mezelf over. en dus is dit een grote stap. mijn verhaal, met mijn naam en enorme foto op internet. beginnen met mijn blog was ook een grote stap maar dat werd toch alleen maar gelezen door een handjevol zelfgekozen mensen die allemaal te veel van me houden om er iets lelijks over te zeggen. en ondanks de lieve oproep van de groene meisjes vind ik het helemaal niet vanzelfsprekend dat iedereen aardig en respectvol reageert, omdat ik heb gemerkt hoe hard mensen kunnen oordelen. dus natuurlijk zullen er genoeg mensen zijn die het een jankverhaal vinden. of vinden dat het een beetje raar is om iets dat zo persoonlijk is openbaar te maken. en dat is het misschien ook wel, raar. maar wel mijn manier om dit te doen, mijn manier van herstellen. hardop beter worden, hoewel ik me daar ook regelmatig ongemakkelijk bij voel.
het is volgens mij heel goed dat er anonieme plekken als het forum van humanconcern zijn waar mensen met een eetstoornis terecht kunnen voor hulp en herkenning. en ik snap heel goed dat niet iedereen er behoefte aan heeft om het ziek zijn of het beter worden in de openbaarheid te doen. dat hoeft ook helemaal niet. ik denk alleen dat het niet genoeg is om onze problemen anoniem en onderling te bespreken en daar op te lossen. die buitenwereld is er namelijk ook nog, en die kan wel wat openheid gebruiken.
http://www.degroenemeisjes.nl/ dus.
en in het park regende het ondertussen bomen.
het is volgens mij heel goed dat er anonieme plekken als het forum van humanconcern zijn waar mensen met een eetstoornis terecht kunnen voor hulp en herkenning. en ik snap heel goed dat niet iedereen er behoefte aan heeft om het ziek zijn of het beter worden in de openbaarheid te doen. dat hoeft ook helemaal niet. ik denk alleen dat het niet genoeg is om onze problemen anoniem en onderling te bespreken en daar op te lossen. die buitenwereld is er namelijk ook nog, en die kan wel wat openheid gebruiken.
http://www.degroenemeisjes.nl/ dus.
en in het park regende het ondertussen bomen.
dinsdag 13 november 2012
sentiment
en eindelijk heb ik hem: het recept voor de pompoencurry van mijn oma. veel van mijn herinnneringen hangen samen met eten, zo ook deze. mijn oma kan geweldig koken, al zal ze zelf de eerste zijn om te zeggen dat dat wel meevalt en ze maar wat doet.
vroeger kookte mijn oma, net als haar moeder, vaak nieuwe en onbekende dingen. soms geslaagd, soms iets minder. ze was bijvoorbeeld waarschijnlijk de eerste utrechtse die mexicaans kookte: taco's met kip. helemaal zelf gemaakt, ook de taco's. met maismeel. uitgesproken als takko's, en heel erg lekker.
de herinnering die met dit eten samenhangt is de laatste keer dat ik zorgeloos bij haar heb gegeten, een jaar of vier geleden. we aten paddenstoelensoep, en daarna deze curry. en het was lekker, meer dan dat zelfs. zo lekker dat lisa en ik het af en toe nog over die curry hebben. en zo lekker dat toen ik vandaag het recept kreeg, ik het meteen heb nagemaakt. dat viel gelukkig helemaal niet tegen. in tegendeel: het was heerlijk. maar net iets minder heerlijk dan in mijn herinnering natuurlijk maar dat heet sentiment geloof ik.
schil een kleine pompoen, snijd hem in blokjes en fruit met een ui en een teentje knoflook. doe er wat kerriepoeder of currypasta, kaneel, en chilivlokken bij en bak even mee. voeg vervolgens twee kleingesneden tomaten toe met een blikje kokosmelk, een in blokjes gesneden appel, wat rozijnen en een blokje groentebouillon en laat ongeveer twintig minuten stoven tot alles gaar is. voeg naar smaak citroensap, zout en peper toe en serveer met wat koriander en kokosrasp.
(dit kun je natuurlijk ook maken met andere groente, als je bijvoorbeeld geen zin hebt om een pompoen te schillen. bloemkool, wortel, of zoete aardappel bijvoorbeeld!)
vroeger kookte mijn oma, net als haar moeder, vaak nieuwe en onbekende dingen. soms geslaagd, soms iets minder. ze was bijvoorbeeld waarschijnlijk de eerste utrechtse die mexicaans kookte: taco's met kip. helemaal zelf gemaakt, ook de taco's. met maismeel. uitgesproken als takko's, en heel erg lekker.
de herinnering die met dit eten samenhangt is de laatste keer dat ik zorgeloos bij haar heb gegeten, een jaar of vier geleden. we aten paddenstoelensoep, en daarna deze curry. en het was lekker, meer dan dat zelfs. zo lekker dat lisa en ik het af en toe nog over die curry hebben. en zo lekker dat toen ik vandaag het recept kreeg, ik het meteen heb nagemaakt. dat viel gelukkig helemaal niet tegen. in tegendeel: het was heerlijk. maar net iets minder heerlijk dan in mijn herinnering natuurlijk maar dat heet sentiment geloof ik.
schil een kleine pompoen, snijd hem in blokjes en fruit met een ui en een teentje knoflook. doe er wat kerriepoeder of currypasta, kaneel, en chilivlokken bij en bak even mee. voeg vervolgens twee kleingesneden tomaten toe met een blikje kokosmelk, een in blokjes gesneden appel, wat rozijnen en een blokje groentebouillon en laat ongeveer twintig minuten stoven tot alles gaar is. voeg naar smaak citroensap, zout en peper toe en serveer met wat koriander en kokosrasp.
(dit kun je natuurlijk ook maken met andere groente, als je bijvoorbeeld geen zin hebt om een pompoen te schillen. bloemkool, wortel, of zoete aardappel bijvoorbeeld!)
nieuwe aanwinst
maastricht leek mij en mijn lieve zusje een goed idee. en dat was het ook, al viel het me op horecagebied een beetje tegen. ik was al voorbereid, maastricht is klassiek en bourgondisch en dat is niet helemaal mijn cup of tea. opvallend was zondag, een café dat we per ongeluk tegenkwamen. heel leuk ingericht, mooi pand, lekkere koffie en aardige mensen. daarna zagen we vooral veel ouderwetse plekken waar je uitsmijters en koffie met vlaai kon eten maar dat was misschien ook omdat we niet wisten waar we moesten zijn. goede les voor de volgende keer.
het dagje maastricht met lies heeft in ieder geval een geweldig nieuw kookboek opgeleverd. veg! van hugh fearnley-whittingstall. net als yotam ottolenghi is deze chef geen vegetariër, maar 'selectief omnivoor' en is hij er van overtuigd dat groenten nog niet vaak genoeg de culinaire hoofdrol spelen. en de hoofdrol spelen ze in dit boek zeker, in ruim tweehonderd recepten.
er zijn steeds meer chefs die op deze manier met groenten werken, en dat vind ik natuurlijk een meer dan goede ontwikkeling. al was het alleen maar om te laten zien dat je écht niet persé vlees nodig hebt om lekker en zelfs op sterrenniveau te eten. ik hoop zo dat vegetarisch eten op deze manier verder uit de geitenwollensokkenhoek komt en mensen er ook voor kiezen omdat het lekker is. dat het duurzamer, diervriendelijker en gezonder is wordt dan bijzaak in plaats van hoofdreden en dat is prima. minder vlees eten is volgens mij altijd een goed idee, of dat nou uit morele overwegingen is of niet.
veg! staat vol met recepten die ik wil uitproberen maar het leukste vind ik het voorraadkasteten. een aanmoediging voor iedereen zonder voorraad om er een aan te leggen. zoals voor niels, die altijd zegt dat je voor mijn eten zo veel verschillende dingen nodig hebt. dat is misschien ook zo, maar met een goede basisvoorraad kun je heel veel gerechten maken zonder boodschappen te doen. en dat is fijn hoor. een van de recepten uit dat hoofdstuk is deze supersnelle ketchupcurry met kikkererwten.
fruit hiervoor een ui ongeveer acht minuten in een pan met een dikke bodem en doe er dan een stukje fijngeraspte gember, een teentje geperste knoflook, wat chilivlokken en wat kerriepoeder- of pasta bij. bak even mee. voeg daarna een uitgelekt blik kikkererwten toe met wat ketchup en genoeg water om er een dikke saus van te maken. laat even koken en voeg citroensap, peper en zout naar smaak toe. serveer met wat koriander en eet zo of met rijst, naanbrood of platbrood.
(ik gebruik biologische ketchup zonder suiker maar je kunt elke soort ketchup gebruiken. die van heinz is naar mening gewoon het lekkerste)
`
het dagje maastricht met lies heeft in ieder geval een geweldig nieuw kookboek opgeleverd. veg! van hugh fearnley-whittingstall. net als yotam ottolenghi is deze chef geen vegetariër, maar 'selectief omnivoor' en is hij er van overtuigd dat groenten nog niet vaak genoeg de culinaire hoofdrol spelen. en de hoofdrol spelen ze in dit boek zeker, in ruim tweehonderd recepten.
er zijn steeds meer chefs die op deze manier met groenten werken, en dat vind ik natuurlijk een meer dan goede ontwikkeling. al was het alleen maar om te laten zien dat je écht niet persé vlees nodig hebt om lekker en zelfs op sterrenniveau te eten. ik hoop zo dat vegetarisch eten op deze manier verder uit de geitenwollensokkenhoek komt en mensen er ook voor kiezen omdat het lekker is. dat het duurzamer, diervriendelijker en gezonder is wordt dan bijzaak in plaats van hoofdreden en dat is prima. minder vlees eten is volgens mij altijd een goed idee, of dat nou uit morele overwegingen is of niet.
veg! staat vol met recepten die ik wil uitproberen maar het leukste vind ik het voorraadkasteten. een aanmoediging voor iedereen zonder voorraad om er een aan te leggen. zoals voor niels, die altijd zegt dat je voor mijn eten zo veel verschillende dingen nodig hebt. dat is misschien ook zo, maar met een goede basisvoorraad kun je heel veel gerechten maken zonder boodschappen te doen. en dat is fijn hoor. een van de recepten uit dat hoofdstuk is deze supersnelle ketchupcurry met kikkererwten.
fruit hiervoor een ui ongeveer acht minuten in een pan met een dikke bodem en doe er dan een stukje fijngeraspte gember, een teentje geperste knoflook, wat chilivlokken en wat kerriepoeder- of pasta bij. bak even mee. voeg daarna een uitgelekt blik kikkererwten toe met wat ketchup en genoeg water om er een dikke saus van te maken. laat even koken en voeg citroensap, peper en zout naar smaak toe. serveer met wat koriander en eet zo of met rijst, naanbrood of platbrood.
(ik gebruik biologische ketchup zonder suiker maar je kunt elke soort ketchup gebruiken. die van heinz is naar mening gewoon het lekkerste)
raadsel
gezond eten wordt al snel geassocieerd met afzien. iets wat je even moet volhouden, waarna je weer vrolijk verder kunt gaan met je oude eetpatroon. een van de redenen waarom de meeste mensen niet hun levensstijl aanpassen als ze willen afvallen, maar op dieet gaan. nu weet ik dat ik misschien niet de aangewezen persoon ben om mensen te adviseren op eetgebied maar ik heb er zo veel over gelezen en gezien dat ik volgens mij wel een redelijk beeld heb van écht gezond eten.
en dan bedoel ik niet gezond eten zoals mensen als sonja bakker voorschrijven, met veel gesponsorde light-producten, vlees en niet te vergeten ontbijtkoek. eten voor de hardwerkende Nederlander. haar populariteit is me grotendeels een raadsel maar de basis van haar succes is denk ik vooral dat je nergens over na hoeft te denken. je ziet per dag wat je moet eten en er staan recepten in waarin je stap voor stap wordt uitgelegd hoe je dat moet maken. en dat is een uitkomst want het is ook echt een uitdaging om te bedenken wat je elke dag moet eten. toch heb je sonja daar niet voor nodig, heus niet.
wat mij echt helpt is een lijstje met alles wat je voor je ontbijt, lunch en avondeten kunt maken. op die manier kun je gewoon kiezen wat je die dag gaat eten en kom je niet steeds in hetzelfde kringetje van gerechten terecht. dat is iets waar ik mezelf vaak op betrap en dat is niet per definitie erg, maar wel saai.
gelukkig zijn er ook genoeg mensen die bewijzen dat heel gezond én heel lekker eten heel goed samengaan. zoals kyra de vreeze, schrijfster van het boek daytox. zij hoort echt bij een groep mensen waarvan ik hoop dat ze sonja bakker snel overbodig gaan maken en die me inspireren als ik niet weet wat ik moet eten.
dit recept is mijn versie van de carrot cake smoothie van angela liddon, een van die mensen. haar website, ohsheglows.com, is een enorme verzameling inspiratie. voor mij is dit een perfect herfstontbijt. zo lekker dat breakfast for dinner hiermee ook best een goed idee is.
doe een geraspte wortel met een cup melk naar keuze, een bevroren banaan in stukjes, een paar ijsklontjes, koekkruiden, wat druppels stevia en een paar dadels in een blender of gebruik je staafmixer. ik deed er nog een handje gemengde kiemen, een halve avocado, een schepje vanille proteïnepoeder, wat chiazaadjes, en een beetje vanille-extract bij en bestrooide het met wat geraspte kokos.
(omdat ik lui ben gebruik ik geraspte wortel uit een zakje. en ik heb een uitgebreide voorraadkast maar je kunt het ook zonder chiazaadjes, proteïnepoeder, kiemen en vanille-extract maken. de melk die ik gebruikte was hazelnootmelk)
en dan bedoel ik niet gezond eten zoals mensen als sonja bakker voorschrijven, met veel gesponsorde light-producten, vlees en niet te vergeten ontbijtkoek. eten voor de hardwerkende Nederlander. haar populariteit is me grotendeels een raadsel maar de basis van haar succes is denk ik vooral dat je nergens over na hoeft te denken. je ziet per dag wat je moet eten en er staan recepten in waarin je stap voor stap wordt uitgelegd hoe je dat moet maken. en dat is een uitkomst want het is ook echt een uitdaging om te bedenken wat je elke dag moet eten. toch heb je sonja daar niet voor nodig, heus niet.
wat mij echt helpt is een lijstje met alles wat je voor je ontbijt, lunch en avondeten kunt maken. op die manier kun je gewoon kiezen wat je die dag gaat eten en kom je niet steeds in hetzelfde kringetje van gerechten terecht. dat is iets waar ik mezelf vaak op betrap en dat is niet per definitie erg, maar wel saai.
gelukkig zijn er ook genoeg mensen die bewijzen dat heel gezond én heel lekker eten heel goed samengaan. zoals kyra de vreeze, schrijfster van het boek daytox. zij hoort echt bij een groep mensen waarvan ik hoop dat ze sonja bakker snel overbodig gaan maken en die me inspireren als ik niet weet wat ik moet eten.
dit recept is mijn versie van de carrot cake smoothie van angela liddon, een van die mensen. haar website, ohsheglows.com, is een enorme verzameling inspiratie. voor mij is dit een perfect herfstontbijt. zo lekker dat breakfast for dinner hiermee ook best een goed idee is.
doe een geraspte wortel met een cup melk naar keuze, een bevroren banaan in stukjes, een paar ijsklontjes, koekkruiden, wat druppels stevia en een paar dadels in een blender of gebruik je staafmixer. ik deed er nog een handje gemengde kiemen, een halve avocado, een schepje vanille proteïnepoeder, wat chiazaadjes, en een beetje vanille-extract bij en bestrooide het met wat geraspte kokos.
(omdat ik lui ben gebruik ik geraspte wortel uit een zakje. en ik heb een uitgebreide voorraadkast maar je kunt het ook zonder chiazaadjes, proteïnepoeder, kiemen en vanille-extract maken. de melk die ik gebruikte was hazelnootmelk)
vrijdag 9 november 2012
glijbaan
en toch voelt het beter worden nog steeds alsof ik tegen een glijbaan op probeer te klimmen. het gaat wel, maar als ik even ontspan glij ik weer terug naar het beginpunt. en natuurlijk is dat beginpunt niet te vergelijken met hoe slecht het ging, maar ik wil nu wel eens verder. ik ben het zó zat om mijn leven te laten beheersen door die kloteziekte, maar dat ben ik al een hele tijd en blijkbaar maakt dat niet zo veel uit.
het is best eng om te merken hoe makkelijk het is om dingen af te breken, zeker als je weet hoe veel moeite het kostte om het op te bouwen. als ik even niet oplet, neemt de anorexia het weer fluitend over en stop ik weer met ontbijten. is lunchen ook niet écht nodig als ik niet hoef te werken. en kan ik heus nog wel tegen een beetje honger, geen probleem.
en dus lijkt het af en toe alsof ik weer terug bij af ben. maar dat is niet, dat weet ik. alleen al het feit dat ik er zo mee bezig ben, het zie en het hardop zeg, bewijst dat af nog steeds heel ver weg is.
accepteren dat ik altijd een beetje anorexia zal houden is moeilijk. maar ook een opluchting. het hoeft dan niet allemaal over, het moet alleen een stuk minder worden zodat ik er omheen kan leven. en dat is een haalbaar doel denk ik. dat is een van de belangrijkste dingen die ik door al die therapie geleerd heb: zorg dat je doelen haalbaar zijn. dat geldt in heel veel situaties, echt niet alleen maar met betrekking tot eetstoornissen. als je altijd te hoge doelen stelt, haal je ze nooit en ben je voortdurend teleurgesteld. door ze naar beneden bij te stellen, worden ze haalbaar. klinkt veel te eenvoudig maar iemand anders moest dat tegen me zeggen en het me uitleggen, en nog steeds kost het heel veel moeite om het toe te passen. en doe ik het vaak niet omdat hoge doelen verleidelijker zijn dan brave kleine stapjes.
ik haat kleine stapjes, ik wil dat het over is. en dat ik weet dat het nou eenmaal niet zo werkt, verandert niks aan dat gevoel. net als weten dat ik moet eten niet zorgt dat ik het doe.
het is best eng om te merken hoe makkelijk het is om dingen af te breken, zeker als je weet hoe veel moeite het kostte om het op te bouwen. als ik even niet oplet, neemt de anorexia het weer fluitend over en stop ik weer met ontbijten. is lunchen ook niet écht nodig als ik niet hoef te werken. en kan ik heus nog wel tegen een beetje honger, geen probleem.
en dus lijkt het af en toe alsof ik weer terug bij af ben. maar dat is niet, dat weet ik. alleen al het feit dat ik er zo mee bezig ben, het zie en het hardop zeg, bewijst dat af nog steeds heel ver weg is.
accepteren dat ik altijd een beetje anorexia zal houden is moeilijk. maar ook een opluchting. het hoeft dan niet allemaal over, het moet alleen een stuk minder worden zodat ik er omheen kan leven. en dat is een haalbaar doel denk ik. dat is een van de belangrijkste dingen die ik door al die therapie geleerd heb: zorg dat je doelen haalbaar zijn. dat geldt in heel veel situaties, echt niet alleen maar met betrekking tot eetstoornissen. als je altijd te hoge doelen stelt, haal je ze nooit en ben je voortdurend teleurgesteld. door ze naar beneden bij te stellen, worden ze haalbaar. klinkt veel te eenvoudig maar iemand anders moest dat tegen me zeggen en het me uitleggen, en nog steeds kost het heel veel moeite om het toe te passen. en doe ik het vaak niet omdat hoge doelen verleidelijker zijn dan brave kleine stapjes.
ik haat kleine stapjes, ik wil dat het over is. en dat ik weet dat het nou eenmaal niet zo werkt, verandert niks aan dat gevoel. net als weten dat ik moet eten niet zorgt dat ik het doe.
zaterdag 3 november 2012
groen meisje
wanneer kun je jezelf groen noemen? ik moest er aan denken omdat het een veelgebruikte term is, ook door mijzelf, en omdat ik een fanatiek lezeres van de weblog de groene meisjes ben. maar ben ik groen? ik eet vrijwel geen vlees, weinig vis, scheid mijn afval en probeer niet te lang te douchen. maar ik weet niet of dat mij nou groen maakt, bij gebrek aan een beter woord. groener dan iemand die de verwarming altijd op dertig heeft, kilo's vlees eet en drie auto's heeft. maar veel minder groen dan een keiharde veganist die zelfvoorzienend in een zelfgemaakt hutje woont.
ik denk dat het vooral belangrijk is dat je nadenkt over de keuzes die je maakt. en als je dat doet, kan ik me niet voorstellen dat je een kiloknaller kip koopt. zoals ik al eerder schreef: natuurlijk kan niet iedereen biologisch vlees betalen. maar eet dan minder! en hoe je ook denkt over vlees, dierenleed en kiloknallers; iedereen die kan nadenken weet dat de manier waarop we nu consumeren niet houdbaar is. vooral niet nu opkomende grootmachten als china en india óók auto's willen. en vlees, veel vlees. en dat is gewoon onmogelijk. op korte termijn kunnen, en zullen, we dat waarschijnlijk ook realiseren maar die vreugde zal van korte duur zijn. er is niet genoeg aarde voor de hoeveelheden voedsel die we als wereldbevolking willen, zo simpel is het geloof ik.
ik vind het belangrijk om na te denken over grote dingen als voedselvoorziening maar met mijn nadenken schiet de wereld natuurlijk niets op. zoals met veel dingen is het makkelijk om te zeggen wat je niet goed vindt maar wordt het pas moeilijk als je moet zeggen hoe het dan wel moet, en dat weet ik ook niet. gelukkig zijn er mensen als louise fresco, landbouw- en voedseldeskundige, die dat wél weet. haar nieuwe boek, hamburgers in het paradijs, staat bovenaan mijn verlanglijstje. ik hoop dat er meer mensen als zij zich uitspreken over de toekomst van ons voedsel en dat er naar ze geluisterd wordt. want dat is volgens mij hard nodig.
ik denk dat het vooral belangrijk is dat je nadenkt over de keuzes die je maakt. en als je dat doet, kan ik me niet voorstellen dat je een kiloknaller kip koopt. zoals ik al eerder schreef: natuurlijk kan niet iedereen biologisch vlees betalen. maar eet dan minder! en hoe je ook denkt over vlees, dierenleed en kiloknallers; iedereen die kan nadenken weet dat de manier waarop we nu consumeren niet houdbaar is. vooral niet nu opkomende grootmachten als china en india óók auto's willen. en vlees, veel vlees. en dat is gewoon onmogelijk. op korte termijn kunnen, en zullen, we dat waarschijnlijk ook realiseren maar die vreugde zal van korte duur zijn. er is niet genoeg aarde voor de hoeveelheden voedsel die we als wereldbevolking willen, zo simpel is het geloof ik.
ik vind het belangrijk om na te denken over grote dingen als voedselvoorziening maar met mijn nadenken schiet de wereld natuurlijk niets op. zoals met veel dingen is het makkelijk om te zeggen wat je niet goed vindt maar wordt het pas moeilijk als je moet zeggen hoe het dan wel moet, en dat weet ik ook niet. gelukkig zijn er mensen als louise fresco, landbouw- en voedseldeskundige, die dat wél weet. haar nieuwe boek, hamburgers in het paradijs, staat bovenaan mijn verlanglijstje. ik hoop dat er meer mensen als zij zich uitspreken over de toekomst van ons voedsel en dat er naar ze geluisterd wordt. want dat is volgens mij hard nodig.
Abonneren op:
Posts (Atom)